Over hanen en kippen
Na ons kippendebacle van vorig jaar – 6 eieren in de broedmachine leverden alleen 2 hanen op – deden we onlangs een nieuwe poging. Terwijl buiten de ‘dames’ elkaar de tent uitvechten en een van de haantjes een kort onderkomen vond bij de buren, lagen er binnen 10 nieuwe eitjes in de broedmachine. De dames keken reikhalzend uit naar de komst van nieuwe donzige kuikens, terwijl manlief en ik reikhalzend uitkeken naar een oplossing van ons hanenprobleem. Tina en Peggy – ze hebben nog altijd damesnamen – boteren niet goed meer en bij de buren bleek Peggy ook zonder Tina te agressief. Op Marktplaats leerden wij dat we niet de enigen zijn met een voorliefde voor zelf uitbroeden en het daarna van de hand doen van de hanen. Tot op heden scharrelt Peggy dus afgesloten in haar eentje ergens achter in de tuin, terwijl Tina dichtbij huis lekker rondwaggelt. Ze roepen geregeld even naar elkaar, maar daar blijft het bij. In de broedmachine ging het minder crescendo. Dit keer kwamen slechts 4 van de 10 eieren uit. Het leverde wel een heel mooi viertal op; de donkergrijze Puk, de lichtgrijze Elly, een gele Tilly en dan hebben we nog de bonte Kaatje. Of dit hanen zijn, weten we nu nog niet, maar manlief vermoedt dat in elk geval Elly omgedoopt moet worden naar Ellert. Dit betekent ook direct dat ze niet kan blijven, wat nu alweer boze blikken geeft van onze jongste dochter die Elly als favoriet had bestempeld. Die strijd vechten we later wel uit. Eén haan blijkt echt meer dan voldoende en de door haar zussen geliefde Tina kunnen we echt niet meer weg doen. Hij is zo mak dat er elke dag mee geknuffeld wordt en hij ook graag even op stok zit op de arm van deze dames. We wachten in spanning af wat dit nieuwe viertal ons brengt en genieten ervan de kipjes elke week te zien groeien. De gele Tilly brengt de laatste dagen wat uitdagingen met zich mee. Uit het niets kon ze haar kop niet meer rechtop houden en enig speurwerk leerde ons dat dit een vitaminegebrek kan zijn. Al dagenlang voeren we haar handmatig bij met extra veel vitamines, maar echt verbeteren doet de toestand niet. Ze lijkt een soort evenwichtsstoornis te hebben, waarbij ze overigens prima functioneert zolang wij haar ondersteunen. Dan ineens houdt ze haar kop weer rechtop en pikt ze tevreden zelf haar voer uit de bak. Ze is dan kwiek en kwettert gezellig. Zeker geen stervende kip, al is dat beeld wel anders als ze níet ondersteund wordt. Dan ligt ze met de kop plat op de vloer en kan ze niet veel. De grote vraag is nu: gaan we haar laten gaan of niet? Want ja, telkens naast het hok zitten om de kip te ondersteunen is niet haalbaar, maar als ze eenmaal zo zit te kwetteren is het ook nogal harteloos haar te laten gaan. En zo hebben we naast ons hanenprobleem, ineens ook een kippenprobleem. En wordt er ineens serieus nagedacht hoe een nekbrace voor een kip gemaakt zou kunnen worden.
