Schermvrij
Hoe zouden mijn kinderen zijn zonder iPad? Al weken ging de vraag door mijn hoofd. Nou heb ik echt niet veel te klagen over onze dames, maar het lamlendige wat ik in de wintermaanden spotte, baarde mij zorgen. De hang naar een scherm, een soort niet te stoppen verlangen om vermaakt te worden in plaats van jezelf vermaken, manifesteerde zich dagelijks om mij heen. Ik moet eerlijk zijn: zelf werk ik momenteel te veel en te hard. Dat betekent dat de dames zich meer dan ooit zonder mij moeten vermaken en ook niet per se het beste voorbeeld qua schermtijd van mij krijgen. Immers: van laptop ga ik over op mijn mobieltje en vice versa. Allemaal werkgerelateerd, maar zoals ze ook weleens terugketsen naar mij: ook ik zit de hele dag achter een scherm. Het tij keren is lastig. Ik snap heel goed dat die schermen verslavend zijn. Soms beland ik zelf ook in zo’n apathische swipe-ronde waarin je denkt: ‘nog één filmpje en dan sta ik op’, maar dat uiteindelijk maar niet doet. Toen manlief en ik stonden te juichen dat een van de dames door het ijs zakte – beter dit dan de hele middag aan zo’n scherm geplakt- , begon het idee in mij te groeien: hoe zouden ze toch zijn zonder iPad? Ergens ben ik niet zo’n moeder. Zo eentje die streng en verantwoord is. Snoep ligt hier gewoon voor het grijpen en ik zeg niet snel nee tegen iets. En als ik dat doe, kunnen ze me met goede argumenten wellicht alsnog overtuigen. En toch heb ik soms ook mijn uitspattingen. Gezeur over avondeten bijvoorbeeld moesten ze al eens bekopen met een in de vuilnisbak gekieperd bord en ik heb ook weleens de auto stilgezet toen de ruzies daarin me de neus uitkwamen. Midden op de weg – die overigens wel leeg was. Maar goed, toen het taalgebruik me echt tegen begon te staan in ons huishouden, werd de knoop doorgehakt. Ik zal het hier niet gebruiken, maar de ene zus benoemde de andere met een vierletterig woord waar ik niet vrolijk van werd en zo kon ze haar scherm inleveren. Het duo ruziede nog even vrolijk door en van één dag liep de teller zo op naar beide een week zonder. We hadden binnen twee dagen compleet andere kinderen. Er werd niet gevraagd naar een scherm, er werd minder lusteloos gehangen en er werd opeens heel veel buiten gespeeld. Maar dan ook héél veel. Waar ze eerder om 17 uur naar binnen kwamen van het buitenspelen, omdat het iPad-tijd was, overlegden ze nu om 17 uur of ze gingen voetballen of op de trampoline spelen. Ik vind ze creatiever, energieker, gezelliger en ondernemender. In het weekend zijn we wat coulanter, waarna manlief de schermen weer inneemt en ze verstopt op een plek die zelfs ik niet ken. Kan maar zo zijn, dat we nooit meer teruggaan naar hoe het was. Afgelopen weekend werd onze tweeling 10 jaar. Op het lijstje stond ook een telefoon. Díe laten we nog even voor wat het is. Ga nog maar mooi even buitenspelen.
