De chille hanen

Tina de coole kip, kent u haar nog? In mei uit haar ei gekropen als een wit dotje die ons hart direct gestolen had. Onnavolgbaar bijna, want de enige uit het nest die er die dag uitkroop en de voorsprong die ze had op haar broertjes en/of zusjes bleef. Ik gebruik hier dus ‘en/of’ omdat je geen enkele garantie hebt op het geslacht van die kleine donzige kuikentjes die er wel of niet uit een met liefde uitgebroed ei kruipen. Dat uitbroeden doen wij al een aantal jaren zelf. Een machine simuleert de moederkip en met heel wat draaien en boven die bak hangen en aanmoedigingen uiten, lukt het dan om de kuikentjes gezond en wel op de wereld te krijgen. Fantastisch voor de dames om mee te maken, al was het afgelopen voorjaar een kleine deceptie toen de helft van de eieren niet uitkwam en één van de kuikentjes na drie dagen alsnog het loodje legde. Maar gelukkig hield Tina stand en samen met Peggy deed zij een intrede in ons huishouden en onze harten. Tina werd al snel ‘de coole kip’ gedoopt door onze dochters. Ze was – en is – ook gewoon een eigenwijs dingetje en doordat ze uit dat ei kwam en plat geknuffeld werd door onze dames, is ze ook hartstikke tam. Maar goed, de vraag is zo langzaamaan: is ze wel een kip? Het was inmiddels duidelijk dat één van beide kippen geen kip is. Een luid en duidelijk ‘kukeleku’ klonk geregeld door de tuin. Maar ja: ontdek maar eens wie van beiden toch zo zit te roepen. En uiteraard hadden wij weer een ras uitgekozen waarbij het enorm lastig is te schouwen wat het geslacht is. ‘Wacht maar tot je een ei vindt of gekraai hoort’, zeiden de kenners. En ja, dat gekraai hoorden we wel, maar een ‘heterdaadje’ was nog niet zomaar gefixt. Of we lagen nog in bed – de kukeleku wordt gerust om half zes ’s ochtends al ingezet – of we waren te laat. Langzaamaan echter, kregen die gevederde vrienden – of vriendinnen? - van ons meer en meer vertrouwen in hun eigen stemgeluid en werd er steeds vaker geroepen. Niet alleen maar als de zon opkwam, maar ook om duidelijk te maken dat ze de ren in wilden of gewoon voor de gezelligheid. En zo hingen we op een zondagochtend met zijn allen uit het bovenraam toen er wel héél veel geluid vanuit die kippenren klonk. Daar stonden ze: Tina en Peggy, naast elkaar te roepen. U raadt het al: twee hanen. Nou kunnen we van Tina nog Tino maken, maar voor Peggy hebben we nog niet tot een alternatief kunnen komen. Hoogste prioriteit heeft dat nu niet. Eerst maar eens op zoek naar wat ‘chickies’ voor deze heren, zodat ze dan wel geen coole kippen, maar toch hopelijk wel onze chille hanen kunnen blijven.