Uit je comfortzone

Van al te gekke dingen houdt deze moeder niet, alhoewel… Het ligt er natuurlijk aan op welk vlak. Maak mij wakker voor een zakelijk idee of een mooi verhaal in de kranten en ik sta naast mijn bed. Maar even aan een parachute achter een boot hangen zoals oudste dochterlief en manlief in de vakantie deden, mij niet gezien. Laat mij maar zwaaien vanaf het strand – en dan later ontdekken dat je naar het verkeerde poppetje stond te wuiven. Zo ook afgelopen week: de jongste dames gingen elke dag zeilen. Manlief stapte met plezier in het motorbootje mee het water op, maar ik liet die kans liever aan mijn neus voorbijgaan. Het blijft natuurlijk een beetje ‘genant’ om als 41-jarige daar aan te geven dat je totaal niet blij wordt van een boot. Maar die dames hebben ook niks aan een moeder die gillend en wel in een bootje achter ze aan komt. Zelf hebben ze overigens nergens last van en met enorm veel plezier elke dag de trossen los gegooid. Oudste dochterlief zat de hele week op een paard. Ook zoiets: mij niet gezien. Maar mijn voorkeuren hebben niks met hun keuzes te maken en je kan haar niet gelukkiger krijgen dan haar op een weekje ponykamp te sturen. Op de nachten na dan. Zij appte me die eerste nacht tot half vijf elk half uur een update: ‘ik slaap nog steeds niet’. Dáár kon ik me alles bij voorstellen. Uit je comfortzone stappen is prima, maar lukt soms ook helemaal niet. Doe ik dan helemaal niks spannends? Soms laat ik me wel eens overhalen tot de gekste dingen. Zo gingen wij in Italië een dagje aquapark doen, u weet wel: zo’n terrein vol met de gekste glijbanen en grote zwembaden. Van tevoren zeg ik altijd: ‘ik maak de foto’s wel’ maar eenmaal binnen accepteert mijn gezelschap geen nee. En dan lijkt zo’n lange glijbaan waar je naast elkaar op een band naar beneden zoeft, ook best prima. Bovenaan met mijn billen in dat bandje denk ik er al anders over, maar dan is er geen weg terug. Tot hilariteit van de kinderen ben juist ik altijd het snelst beneden. Ik waagde me ook aan een stroomversnelling die zo leuk was, dat oudste dochterlief en ik niet konden stoppen. Het was rustig in het park met dank aan wat bewolking dus we konden af en aan met onze band omhoog klimmen. Toen het onderweg bijna in mijn rug schoot, was ik eerst wel genezen en zocht ik mijn bedje op. De anderen ontdekten nog een soort wc-pot om doorheen te suizen, deden wedstrijdjes in dichte en om elkaar heen gekrulde glijbanen en gingen in een vier-persoons bootje een megaglijbaan af. Toen kwamen ze me halen en ach, ik ben de moeilijkste ook niet (altijd) dus ja, ik wilde wel weer even mee. Bij drie glijbanen op rij, moest ik nummer drie nemen. ‘Dat is de simpele hoor, mama, dan nemen wij die enge wel.’ Er ging geen enkel belletje rinkelen en ik had geen enkele argwaan. Onderweg vroeg ik me slechts acht keer af ‘waarom!?’ en ik werd er zo hard uit gelanceerd dat mijn billen op de bodem kwamen. Ik hoorde nog net het harde gelach van mijn kinderen voor ik dat water in vloog.