De laatste loodjes voor de vakantie
Stressvol. Zo kan je die laatste weken voor de zomervakantie wel omschrijven. Ik worstel me door allerlei verplichtingen voor de kinderen – allemaal leuk, maar ook wel veel! – en probeer ondertussen voor drie weken aan werk in het voren weg te zetten. De combinatie hiervan is vrij hopeloos. Tel daar dan ook nog eens het hete Saharaweer bij op van afgelopen week en je kunt de status in ons huishouden wel aardig inschatten. En juist op de heetste dag van het jaar stond er een vossenjacht op de planning voor één van de dames. Gelukkig had ik uit de opties ‘pannenkoeken bakken’ of ‘vos zijn’ voor dat eerste gekozen. Tenminste, voor ik de keuken inging, dacht ik nog dat dat slim was. Een uur later dacht ik minstens dat ik dood zou gaan achter de pannen en zweette ik op plekken waarvan ik geen idee had dat daar zweet zou kunnen ontstaan. Mijn voornemen om zelf niet mee te eten in die pannenkoeken – denk aan de bikini - sneuvelde vervolgens jammerlijk. Je hebt van die mensen die weinig gaan eten in de warmte; ik ben zo iemand die altijd weer meer kan eten. De week eindigde met een nieuwe klapper: eindejaarsfeest op de basisschool met een heuse taartenbakwedstrijd. Waar onze dames – allemaal fanatieke thuisbakkers – maar wat graag aan mee wilden doen. We belandden twee dagen lang in een soort bakmarathon waarbij ze elkaar in die keuken afwisselden. Ik vind: een taart uit een pakje is geen zelfgebakken taart, dus draaiden we twee recepten uit – dapper als we zijn ook nog recepten die we niet eerder hadden gemaakt. Dit ook bij gebrek aan recepten waar we eerder groot succes mee boekten. Maar na een uurtje of drie zwoegen op dag één lukt het wel een heel schappelijke aardbeikwarktaart de koelkast in te schuiven. De chocoladetaart die een dag later nog volgde was een uitdaging van een andere orde. In krap 2,5 uur alles klaarmaken, bakken en koelen; dat is pas next level. Het werd zo’n middag van in volle vaart weer naar de supermarkt sjeezen voor een ontbrekend ingrediënt, eieren die naast de kom belanden, afwas overal en een juist nu een weigerende oven. Telkens weer naar die diepvries rennen om te koelen; in mijn hoofd hoorde ik André van Duin op de achtergrond al vragen of hij nog ergens kon assisteren. Heel Holland Bakt in de variant Heel Huize Wijnands Bakt. Prijswinnend was het eindresultaat niet; het proces ernaartoe had het kunnen zijn, maar helaas keek de jury alleen naar die half ingestorte taart daar op het buffet. Zelfs het bordje ‘brokkeltaart’ kon daar niks meer aan afdoen. ‘Het levert in elk geval een leuke column op’, zei manlief troostend. En deze column sluit een schooljaar weer af. Terwijl wij ons nog opmaken voor de eindmusical en het afscheid van de basisschool van oudste dochterlief is dit voor even de laatste maandagochtend dat ik al vroeg mijn column weg type. Volgende week zit ik om dezelfde tijd in de auto om op vakantie te gaan. De komende weken neemt onze redacteur Jos jullie mee in op zijn weg richting het vaderschap. Waarbij hij soms met grote ogen mijn verhalen aanhoort en zich hardop afvraagt waar hij aan begonnen is. Maar je krijgt er zoveel voor terug. Zoals een prima smakende maar onooglijke chocolade brokkeltaart om het weekend mee te beginnen.
