Op schoolreis

Mij lijkt het dus helemaal niks: meegaan op schoolreis. Ik zie alleen maar schrikbeelden van kinderen die zoek raken en voel me al overprikkeld als ik denk aan een hele dag tussen het gegil. Maar deze gevoelens van schrik worden over het algemeen niet door anderen gedeeld. De animo om een dagje met de kids op pad te gaan is doorgaans groot. Zo groot zelfs, dat de keuze reuze is voor de leerkrachten en het manlief – die wel al jaren staat te springen – zeven jaar lang niet lukte om er tussen te komen. We wijten het aan een gebrek aan ouderpunten, zoals wij het bijstaan van de leerkrachten op andere momenten vaak noemen. Waarbij ik graag even meld dat ik heus wel eens wat doe en sowieso elk jaar trouw kom helpen met het maken van kerststukjes – waarbij ik geen enkele echte functie heb en vooral lekker meeklets met de dames – en het nootje schieten rond Pasen. Maar fietsen met een groep naar één of andere activiteit, mij niet gezien. Dan komen dezelfde schrikbeelden als bij een schoolreis naar boven met daarbij opgeteld mijn hekel aan die stalen ros. Maar goed, manlief dus, die vind het allemaal even leuk. Helaas voor hem is ons bedrijf over het algemeen te druk om er serieus uit te stappen en zijn zíjn ouderpunten nog lager dan die van mij. Dus trouw meldde ik hem aan – hij weigert namelijk aan de app van school te beginnen aangezien de prikkels overdag al groot genoeg zijn – maar nooit werd hij uitverkoren. Tot nu! Niet te geloven maar waar, hij mág mee met groep 8. Een droom voor hem, want juist dit was dan wel het schoolreisje wat het hoogst op zijn lijstje stond. Trots meldde hij overal dat het eindelijk gelukt was. Direct sloeg hij aan het plannen maken voor de bonte avond en nam zich voor het eerste overleg bitterballen mee te nemen. ‘Dan is de toon direct goed gezet.’ Ook ik was in mijn nopjes. Met mijn inzet bij die kerststukjes en dat nootje schieten had ik toch maar even genoeg gedaan om dit mogelijk te maken. Spontaan meldde ik me ook aan om bij de musicalvoorbereidingen te assisteren. Dat ik uiteindelijk door drukte op het werk niet één keer kon aanschuiven – die verrekte deadlines ook – nemen we maar voor lief. Even werd de blijdschap over het aankomende schoolreisje wat getemperd toen een andere moeder ons vertelde dat ook zij gevraagd was, maar bedankt had. ‘Ik had me ook helemaal niet opgegeven, maar er was geen animo’, liet ze vallen. Verbouwereerd keken manlief en ik elkaar aan. Dus wij waren eindelijk aan de beurt omdat niemand anders wilde? Het haalt de glans er voor ons nog niet af. Vol enthousiasme smeedt hij plannen; ik wilde bijna een kamer boeken om die bonte avond ook mee te pakken. Tot ik me bedacht wie hier die drie dagen de boel draaiende gaat houden. Thuis én op kantoor. Inclusief extra deadline, avondvierdaagse en zeilcursus waarvoor ik de jongste twee had opgegeven. Leuk hoor, die schoolreis.