Kop en kont

Manlief en ik moesten het een paar dagen zonder elkaar stellen. Nou ben ik een ‘grote meid’ en in tegenstelling tot onze jongste twee, kwamen er geen tranen te pas bij ons afscheid. Maar desondanks was het wennen. Hij mocht samen met oudste dochterlief drie dagen op Schiermonnikoog vertoeven. Eindelijk ging de zo naar uitgekeken – door beide! – schoolreis van start. Aan mij om thuis en op kantoor het schip drijvende te houden. Voor de jongste dames was het dus direct al even slikken. Hun ouders zijn nou eenmaal nooit ver weg en om dan je vader én je geliefde grote zus drie dagen te moeten missen, was vooral voor onze emotionele jongste – die ook elke stagiaire met dikke tranen uitzwaait – moeilijk. Zelf zwaaide ik ze met een grote lach uit, al vond ook ik het maar een gek idee. Zo’n eerste nacht alleen al, was even wennen. Manlief en ik hebben nog nooit zonder elkaar geslapen; dus dan is zo’n bed best wel leeg. Ook was het koud! Met het oog op de 30 graden die in het verschiet lagen, hadden we het winterdekbed er maar eens afgehaald, maar het was nog afzien. De dag zelf was hectisch! En kaal, maar dat dan vooral op kantoor. Geregeld keek ik even opzij om zoals gewend, kort en snel wat te overleggen, om me dan te beseffen dat manlief daar niet zat. Na schooltijd was het aan mij om de dames van school naar zeilen naar de Avondvierdaagse te krijgen, ergens tussendoor voor de hond te zorgen en eten op tafel te toveren. Dat laatste werd een broodje knak in de hand, waar ik niemand over hoorde klagen. Die hond en die Avondvierdaagse zorgden ervoor dat ik over de 15.000 stappen ging, waar ik trots via de app mee pochte naar manlief. So far, so good. Enige minpuntje van deze dag: ouders mochten mee in de motorboot om te kijken naar de zeilende kids, maar voor mijn dames ging die vlieger niet op, want hun moeder heeft echt een hekel aan boten. Dan was manlief wel even handig geweest. Verder was het ‘girl power’ alive in huize Wijnands. Trots hielp het tweetal mij met alles en we sloten de dag standaard af met een stukje van een slechte meidenfilm. De dag erna begon het wel wat te wringen. Ik moest ook een brainwave met betrekking tot de zaak kwijt en appte manlief: ‘wanneer kan je bellen’. Zonder naschoolse activiteiten redde ik me wel zonder problemen met echt eten voor de start van de Avondvierdaagse en ik had zelfs genoeg puf om de dames nog even te bedienen na de kilometers – een taak die normaal natuurlijk voor manlief weggelegd zou zijn. Nog een dag verder was de lol er wel af. Wéér een leeg kantoor dat op me wachtte. ‘Het voelt een beetje geamputeerd’ app ik manlief. ‘Ja, we zijn toch wel echt kop en kont, hè’, appte hij mij bevestigend terug.