Spannende sprongen in de Grijpskerker Fierljeparena

GRIJPSKERK - Fierljeppen, een traditionele Friese sport. Toch moest de Ongenode Gast de grens over naar het Groningse Grijpskerk. Daar werden zaterdag 15 juni namelijk verschillende wedstrijden georganiseerd. Het weer bleef een spannende factor: met regen zou de sport namelijk niet door kunnen gaan. ‘Maar ze worden toch ook nat als ze in het water vallen?’, een vraag die de Ongenode Gast zich stelde, toen ze te horen kreeg dat de jeugdwedstrijden werden afgelast. Op goed vertrouwen reed ze daarom in de middag richting de Groningse Fierlepvereniging Grijpskerk, hopende dat de wedstrijden van de tweede en derde klasse niet in het water zouden vallen.

Verschillende mensen hebben zich verzameld langs de kant van de Grijpskerk Arena. Ondertussen wagen verschillende ljeppers te sprong naar de overkant. Het zijn de jongeren van de tweede en derde klasse. En dat allemaal onder een schijnend zonnetje. Een van die springers is Hans Pafforaad uit Buitenpost. Hij doet al vier jaar aan de sport. ‘Op de basisschool mochten we een sport kiezen die we wilden uitproberen. Voor mij is dat toen fierljeppen geworden. Ik vond het mooi en toen heb ik besloten dat ik het wilde blijven doen’, vertelt hij. Is het dan nooit eng om in zo’n hoge stok te moeten klimmen en vervolgens te springen? ‘Nee, dat vind ik niet. Misschien had ik dat in het begin een beetje, maar nu niet meer.’ Het grote doel voor Pafforaad is om bij de eerste klasse terecht te komen. Alleen lijkt dat doel nu nog ver weg voor de Buitenposter: ‘Op dit moment sta ik op degraderen’, lacht hij. ‘Maar uiteindelijk zou ik wel graag bij de eersten willen springen.’ Terwijl hij zijn weg naar de schansen vervolgt, komt de Ongenode Gast Ineke Alkema tegen. Zij is bestuurslid van de fierljepvereniging Grijpskerk. ‘We hebben tussen de honderd en honderdvijfentwintig springers vandaag. Vanochtend moest de jeugdklasse helaas worden afgelast door het weer en straks om half vijf gaan we bepalen of de eerste klasse vanavond mag gaan springen.’ Eindelijk kan de Ongenode Gast haar vraag stellen. Hoe zit dat met regen en fierljeppen? Water maakt toch een groot deel uit van de sport? ‘Het is gevaarlijk als het nat is’, legt Alkema uit. ‘Ga maar eens na: als de poolstok nat is, dan heb je geen grip meer. Daarom zie je ook dat als iemand gesprongen heeft, de stokken gelijk worden drooggemaakt voor de volgende. Zodra er een paar druppels vallen, rollen we gelijk de matten die op de schansen liggen op zodat die droog blijven. Dan lassen we een pauze in totdat het stopt met regenen. Wind is ook een bepalende factor. Als het te hard waait, kan het zijn dat de poolstokken bewegen. Dit is ook gevaarlijk voor de springers, want je moet kunnen vertrouwen op de stok. Al met al maakt dat het dat fierljeppen een erg weersafhankelijke sport is.’ Ondertussen gaan de fierljeppers door met hun sprongen. Al snel heeft de Ongenode Gast de tactiek door: de stok moet zo stil mogelijk blijven staan, zodat de springer tot aan de top kan klimmen. Vervolgens kan de sprong in het zand worden gemaakt. Gijs Rutgers had de tactiek goed onder de knie, hij verbrak vandaag namelijk zijn persoonlijke record met een afstand van 14,95, vertelt Alkema trots. Alsof het zo moet zijn, komt de recordspringer net aangelopen. Hij is blij met zijn score, vertelt hij. ‘Het voelde als een goede sprong, omdat ik tijd had om veel te klimmen.’ Wat het nog bijzonderder maakt, is dat Rutgers nog maar twee seizoenen bij de vereniging meedraait. ‘Ik kwam het fierljeppen een keer tegen en wilde het zelf ook gaan proberen. Ik vind het echt leuk. Wat het ook bijzonder maakt, is dat wij de enige Groningse vereniging zijn. Ook hij gaat weer richting de schansen. Diana Koopmans staat ondertussen te kijken naar de verschillende springers. Ze is vrijwilliger bij de catering en kwam ooit bij de vereniging omdat haar zoon Marco Koopmans de sport ook beoefende. ‘Hij staat nu achter het meetapparaat’, Koopmans wijst hem aan. ‘Mijn andere zoon is daar aan het harken.’ Een echte familiesport dus? Koopmans lacht: ‘Als we kunnen helpen, doen we dat ook altijd. Mijn zoon is nog wel lid, maar hij springt nu niet meer. Toch blijven we komen. Zo maak je dit soort dagen met elkaar mogelijk.’ Het mooie aan de sport vindt Koopmans de gemoedelijkheid, vertelt ze. ‘Wie er ook eerste wordt, ze feliciteren elkaar altijd. Met voetbal heb je soms haat en nijd, maar hier heb je dat niet. Iedereen waardeert elkaar en dat maakt het zo mooi.’ Alkema komt aangelopen met de telefoon in haar hand. ‘De wedstrijden van vanavond zijn ook afgelast’, zegt ze. ‘We vertrouwden het niet.’ De zon is inmiddels verdwenen en donkere wolken hebben zich boven de Grijpskerk Arena verzamelt. ‘komende dinsdag halen we ze in’, zegt Alkema. ‘Het is dan hopen op een zonnetje.’ Op dat moment vallen de druppels uit de hemel en is de strijd in de arena voor nu voorbij.