Schrijf eens over wat anders

‘Jij hebt toch ook wel eens iets anders om over te schrijven dan die kinderen?’ Niet iedereen is altijd gecharmeerd van de epistels die ik wekelijks op papier zet. Want ja, die draaien veelal over het leven als werkende moeder van drie dochters en op zich is dat inspiratie genoeg om elke week maandagochtend vroeg mijn benodigde aantal woorden klaar te zetten. En iets anders schrijven, tja, ik weet het niet. ‘Je hebt toch ook wel een mening over andere zaken?’ Zeker heb ik een mening. Over de regels in dit land bijvoorbeeld. Want om eerlijk te zijn word ik daar als ondernemer redelijk moe van. Dit jaar nog moesten wij ons voor het eerst aan een CAO houden. Het hele document telt maar liefst 120 pagina’s. Ga er ook maar eens aanstaan. Je werkt vanuit je passie en hebt het soms al moeilijk genoeg om alle ballen hoog te houden. Want naast ondernemer ben ik dus ook die moeder van drie dochters. Maar goed, daar zou ik het dit keer eens niet over hebben. ‘Je vindt toch wel ergens iets van?’ werd mij ook aangereikt. Ja, ik vind zeker ergens iets van, zoals de opvoeding van andere kinderen. Maar hé, modderen we uiteindelijk niet allemaal maar wat aan? En ben ik dan degene die de wijsheid in pacht heeft? Die wil ik zelf wel even inschieten: zeker niet. Misschien wel dagelijks worstel ik met uitdagingen als schermtijd, genoeg groente en fruit eten en - dus door dat combineren van ondernemerschap en moeder zijn – met het feit of iedereen genoeg aandacht krijgt. Waar ik dan zwaar allergisch voor ben? Want dat levert wel een leuke column op. Tja, ik word echt niet blij van gekibbel om me heen, maar ook dat slaat natuurlijk op die dames thuis. Officieel kan ik trouwens totaal niet over huisstofmijt en is het twijfelachtig hoe goed ik het doe op dierenharen, maar toch lopen hier een hond en twee katten rond. Tot groot geluk van, juist, die dames. Misschien iets waar ik van gruwel? Ik denk dan direct aan stamppot, maar dat levert ook geen leuke column op. Tenzij ik natuurlijk zou beschrijven hoe iedereen hier die mening deelt, behalve manlief – zwaar leven zo tussen al die dames - , maar daar zouden we het dit keer dus niet over hebben. Misschien moet ik dit jaar gewoon afronden met een leuke tip. Want hier naast me ligt een grote kerstpuzzel waar al een dikke week aan gewerkt wordt. Vaste prik in deze tijd van het jaar en elk jaar een vaste waarde in de stapel cadeaus van de Goedheiligman. Wonderlijk genoeg werkt niets zo goed tegen een ‘ik-moet-mijn-scherm-wegleggen-chagrijn’ als zo’n 1000 puzzelstukjes. Kost een paar dagen, maar leg hem gewoon pontificaal in het zicht en ga er zelf heel demonstratief aan zitten puzzelen. Ze komen vanzelf, hoef je je over dat aandachtsvraagstuk ook even geen zorgen te maken. Met een bakje fruit ernaast, is alles weer getackeld. Uiteindelijk haakt hier zelfs de puber wel weer aan. Maar daar zou ik het dit keer dus eigenlijk niet over hebben.