Overal kroketten en frikandellen

‘Mama is goed in werken’ zeggen mijn kinderen altijd vol overtuiging als we het hebben over talenten van elkaar en inderdaad, ik heb geen hekel aan mijn werkzaamheden. Ook toen ik jonger was, mocht ik graag bezig zijn en was ik nergens te beroerd voor. Sterker nog, van vele baantjes waar anderen hun neus voor ophaalden, zag ik wel de lol in. Zo maakte ik maandenlang een discotheek schoon – samen met beste vriendin – wat eerlijk gezegd ronduit ranzig was, maar wél loonde, want we vonden ladingen verloren geld aan de bar. Ook een dagje hamburgers bakken op een groot dorpsevenement kwam voorbij. Daarna heb ik nooit meer een hamburger op zo’n plek gegeten, maar ik heb me wel kostelijk vermaakt. Dus toen onlangs in de klassenapp – en die is druk momenteel! – een oproep voorbij kwam wie er wilde helpen met het bakken van kroketten voor de sponsoractie op school, kon ik me niet beheersen. Aangezien oudste dochterlief ook nog maar drie weken basisschool te gaan heeft, zou dit ook nog eens één van de laatste keren zijn dat ik bij haar mag assisteren. Dus ik en mijn airfryer stonden op tijd op het schoolplein. Airfryers inderdaad; een dapper plan als je het mij vraagt, maar degene die dit geregeld had en het helemaal zag zitten, díe was helaas uiteindelijk zelf verhinderd. ‘Maar jullie redden dit wel hoor’. En zo zetten wij, een clubje van zes moeders om elf uur negen airfryers tegelijk aan om binnen twee uur zo’n 300 snackbestellingen weg te werken. In de aanbieding hadden we kroketten, frikandellen en kaassoufflés. Onze inschatting was dat de die eerste het hardst zouden gaan. We gooiden alle 9 apparaten vol ermee en keken dik tien minuten later tevreden tegen een eerste berg kroketten aan. De stoppen waren er inmiddels al drie keer uitgeklapt, maar so far so good. Drie kleuterklassen vol met de schattigste kleine jongetjes en meisjes kwamen voorbij. Als een geoliede machine pakten twee moeders broodjes terwijl ze de bestelling opnamen, schepten anderen dat broodje vol met de juiste snack en bedienden de rest al die apparaten. Maar die hele berg kroketten werd amper aangeraakt. Die kleutertjes wilden frikandellen en sporadisch een kaassoufflé. In blinde paniek stuurden we één van de moeders richting de super. ‘Haal meer op, wat je maar kan krijgen.’ We gooiden alle apparaten vol met frikandellen en de snacktrein ging verder. Twee groepen drie werden bediend, groep vier, ergens tussendoor kwam groep 8 alvast een keertje langs. Elke kroket die wel verkocht werd, werd door ons steevast met luid gejuich uitgezwaaid. Paniek kwam bij groep 6 toen bleek dat de broodjes bijna op waren. Die ene moeder liep nog ergens te zoeken naar kaassoufflés dus ook een ander sprong op de fiets richting de super. In krap twee uur wisten we alle schoolklassen te bedienen, twee bedrijfsbestellingen weg te werken en nog twee externe klassen mee te pakken. We roken naar frikandellen – die overigens in grote getale teveel gebakken bleken –, we hebben zelden zo hard gewerkt, maar wat hebben we gelachen. Mocht het niks worden met die kranten, dan ga ik gewoon ergens kroketten bakken.