De ultieme droom van de prépuber

‘Hoe kan je dat nou doen?’ Voor manlief is het vrouwenhuishouden om hem heen bij tijden één groot raadsel. Oudste dochterlief en ik deden afgelopen weekend een rondje dorp. Uiteraard viel haar oog op iets wat ze echt móest hebben. De ultieme droom. We hebben het hier niet over een Lamborghini of een peperduur geurtje, nee, we hebben het over een pakje nepnagels à 1 euro. En ja, ik ben de kwaadste ook niet, die ultieme droom kon ik best vervullen. Deze prépuber is bij tijden echt geen kant op te bewegen. Het rolt uit bed, hangt wat achter een scherm en praat bij voorkeur niet tegen ons. Ik was allang blij dat mevrouw het huis uit ging en zowaar enthousiast van iets werd. Overigens was ook dat gevoel van korte duur. Na twee winkels had ze zere voeten en dorst, dat laatste besloot ze in de auto op weg terug naar huis op te lossen door haar zusje sinaasappels voor haar te laten uitpersen. Zie hier de prépuber in haar volle glorie. Uiteraard vond dit zusje – die nergens kwaad in ziet en over het algemeen aan de lippen van haar grote zus hangt – het geen probleem aan de slag te gaan en terwijl het zo begeerde drankje gefixt werd, ging mevrouw zelf aan de gang met de nagels. Manlief vroeg zich vertwijfeld af of het een goed plan was om haar met super glue los te laten gaan, maar ik heb al geleerd dat soms de andere kant op kijken héél goed werkt. Ik kon het uiteraard niet laten nog even te voorspellen dat ze met lange nepnagels niks meer zou kunnen – ook niet op die telefoon scrollen merkte ik fijntjes op – maar mevrouw ging enthousiast verder. Continu ‘slay’ roepend – spreek uit als ‘slee’ en geen idee wat ze hiermee bedoelt – werden nagel 1 tot en met 4 zonder problemen vastgelijmd. Ze leek tot dit punt enorm tevreden. ‘Ik heb altijd al gedroomd van zulke nagels’, riep ze uit terwijl ze zichzelf continu bewonderde. Bij nagel 5 sloeg de sfeer om. De pink wilde niet plakken en daar was mevrouw niet van gediend. Omdat het allemaal lang begon te duren, raakte het flesje lijm verstopt en kwam er niks meer uit. De tevreden geluidjes sloegen om in gemopper. ‘Zo triest’, zei ze, ‘nu is dat flesje al op. Ze zijn toch ook zo dom dat ze er alleen maar genoeg in doen voor één keer lijmen per nagel, terwijl ik nu al voor de vijfde keer opnieuw die pink moet lijmen.’ Met een satéprikker loste ik het euvel op, maar de glans was duidelijk van dit project af. Want, zo besefte ze zich, met één hand vol nepnagels ging het haar absoluut niet lukken om de tweede hand ook hiervan te voorzien. Aangezien ze ook geen enkel vertrouwen heeft in mijn kunnen, konden we dit projectje uiteindelijk scharen onder de noemer ‘leuk voor tien minuten’. Ze genoot nog even van de aanblik, trok de nagels er af en dook weer op de bank. Veel beeld en geluid kregen we niet meer die dag. Aangezien ze nog maar elf is, beseffen we ons dat we nog een zeker een jaar of vijf hier tegenaan kijken. Die korte glimpjes van opleving voldoen gelukkig enorm.