Het wordt stil

In het werk ben ik wel eentje van doorpakken en gaan. Niet iedereen kan wennen aan mijn praktische en realistische houding. Misschien heeft het ermee te maken dat ik echt opgroeide in de deadlines, al was daar vroeger bij ons thuis minder van te merken dan mijn dochters tegenwoordig meekrijgen. Doordat we elke week een krant moeten afleveren – en die móet op tijd bij de drukker liggen – is het maken van snelle keuzes een tweede natuur geworden. En het afwegen van prioriteiten een constante in mijn leven. Dat we ooit een tweeling kregen, heeft dit alles zeker versterkt. Als je twee baby’s en een peuter hebt rondlopen, dan weet je ook zeker dat je dag anders gaat lopen dan je wil en je sowieso nooit alles gedaan krijgt wat je in je hoofd hebt. Bij onze drie dames zie ik ook geregeld een glimp van het heel goed weten wat ze willen. Afgelopen week keek ik enigszins trots toe hoe de voorgestelde beugel bij de orthodontist omarmd werd. Waar ik het eigenlijk alleen maar zielig voor ze vond, waren zij duidelijk: hier gaan we voor. Sterker nog: ‘dan willen we hem wel volgende week, zodat hij al meegaat op vakantie’, stelden de jongste twee samen voor. Ook oudste dochterlief wilde doorpakken. ‘Het wordt rustig deze vakantie’, appte ik manlief, terwijl de dames direct hun tanden in wax zetten. Hoewel haar zussen nog wel enige terughoudendheid hadden, had de jongste er de hele week ronduit zin in. Ik denk niet dat ze bij de orthodontist vaak iemand in de stoel hebben, die zo enthousiast de beugel in ontvangst nam. Met iets meer moeite dan anders was het toch de big smile die op haar gezicht geplakt bleef. Waar ik had verwacht dat het stiller in huis zou zijn, bleek het al snel vooral onverstaanbaarder. Bovendien zitten ze gedrieën met extra speeksel in de mond en word ik dus omringd door drie slurpende dames. Oudste dochterlief maakte de geluiden zelfs nog toen ze de beugel even uit had gedaan. Alle euforie ebte wel wat weg toen de nacht zich aankondigde. Manlief en ik besloten dat de lat voor een eerste dag ook hoog genoeg lag en gunden ze wat echte rust. Opbouwen en het enthousiasme behouden is het streven. Met het vooruitzicht dat we de komende weken in Italië vertoeven, weten we dat er genoeg tijd en ruimte is de komende weken om hier goed aan te voldoen. Daar nemen ook manlief en ik even afstand nemen van die praktische en realistische houding. Verder dan kiezen tussen citroen- of chocoladeijs gaat het even niet; de enige deadline die wij moeten halen is op tijd bij het ontbijt zitten. Ik wens u een hele fijne zomer! De komende weken even geen columns van mijn hand; aan het einde van de zomervakantie ben ik weer terug.