Project pinpas

Ook onze jongste twee dochters mogen zich sinds kort tiener noemen. Helaas voor hun ging dat nog niet gepaard met een eigen mobiele telefoon, maar wel kon een tweede grote droom in vervulling in gaan. Zij kregen namelijk een eigen pinpas. Een soort heilige graal waarmee ze de illusie koesteren dat álles aangeschaft kan worden. Met dank aan een actie van de bank stond er zelfs al wat budget op, dus het kon niet op. Tenminste, zo voelde dat dus, al bleven manlief en ik benadrukken dat geld wél op kan. Desondanks lieten zij het geld lekker rollen, maar dan dus niet meer letterlijk. Onze jongste dochter was zo blij met haar pas, dat zij van alles zelf wilde afrekenen. Of het nou boodschappen waren of een nieuw paar sokken; zíj ging betalen. De ander vertelde trots hoe goed ze haar pincode kende en somde deze echt overal op. Er was dus nog wel wat werk aan de winkel om ‘project pinpas’ te laten slagen. De ultieme vuurdoop was het kopen van een moederdagcadeautje. Op school wordt niks meer gemaakt en de dames zijn toch wel zo gek met me, dat ze dat enorm jammer vinden. Dus wilden ze niks liever dan zelf richting het dorp om wat aan te schaffen. Onder strikte afspraken maakten we dit mogelijk. Zo mocht het budget maximaal 5 euro zijn en mochten ze daarnaast voor zichzelf ook maximaal 5 euro uitgeven. Om en om gingen ze met vriendinnen op pad. De voorpret alleen al, was het budget tiendubbel waard. Eenmaal terug moesten de cadeaus natuurlijk verborgen worden gehouden voor mij, al mocht manlief wel even kijken. Zelf kon ik het niet laten een dag daarna toch eens even de bankrekeningen te checken. Ik zag beduidend meer afschrijvingen dan ik kon rijmen en maande manlief nog eens goed mee te kijken. ‘Het leek me wel kostbaarder dan de 5 euro die we hadden afgesproken, maar echt verstand heb ik er niet van’, was zijn repliek. Trots vertelden ze me op moederdag dat ik veel meer waard was dan die 5 euro. Eentje kocht daarom oorbellen die tig keer zoveel hadden gekost. De ander wilde wel erg graag wat chocolaatjes aan haar cadeautje toevoegen, maar wist dat ze over budget ging, dus deelde het doosje uiteindelijk met een vriendin, wiens moeder de helft kreeg. Voor mij gold hetzelfde. Ik vroeg me bij het uitpakken al even af of mijn dochter die andere helft nou zelf had opgegeten. Of het concept van de pinpas en vooral het feit dat deze niet oneindig gebruikt kan worden, echt helemaal helder is, vraag ik me nog af. Maar feit is wel dat ik me zelden zo geliefd heb gevoeld als deze moederdag. ‘Wat zit je er stralend bij’, grapte een collega op maandagochtend. Ja, die dames hebben me goed in de bling gezet. Bling in mijn oren en in mijn hart.