TROTS - en soms wat recalcitrant
Knokken, zo noem ik het speelveld waarin wij ons bewegen. Een krantenbedrijf runnen in een tijd waarin ‘we alles online doen’ is heus uitdagend. Gelukkig, doen we niet alles online en kopen we onze boodschappen ook nog in de plaatselijke winkels, laten we ons door vaklui adviseren over hun ambacht en lezen heel veel mensen de Krant. Of dat nou vluchtig is of uitgebreid, of men nou begint bij de familieberichten of direct naar sport bladert. Dat papieren ding waar we zogenaamd zo goed zonder kunnen, pakken de meesten van ons toch wél op. En zo bieden wij een welkom momentje van rust, een schermvrije pauze, waarin je geïnformeerd wordt, vermaakt of verrast. En daarbij zijn wij dus niet wars van dat scherm en draaien ook onze sites en app non-stop door. Al met al geen kleine prestatie van ons en dat elke week. De waan van de dag – die eeuwige deadlines – dwingen ons geregeld alles aan de kant te gooien om die kranten de deur uit te gooien. Of toch dat nieuwtje direct op de site te gooien. En zo lukt het lang niet altijd te werken aan een toekomstvisie of vernieuwing. Gelukkig komt er soms hulp uit onverwachte hoek. Sinds vorige week zijn wij gestart aan een landelijk project dat gericht is op het versterken van de lokale journalistiek. Want dat wat wij doen een vak is en waarde heeft, staat ook in deze op het scherm gerichte wereld nog altijd buiten kijf. Meedoen aan zo’n traject is voor een doener zoals ik even omschakelen. Zo werd ons bedrijf gekoppeld aan een andere organisatie die met twee grote vraagstukken worstelde, welke ik beide redelijk snel wist op te lossen. Naast een doener ben ik ook vrij oplossingsgericht. Om zelf dan ook over vraagstukken of problemen te spreken, stuit mij ook wat tegen de borst. Het leven is nou eenmaal vol uitdagingen en die moet je maar gewoon aangaan. Praktisch ben ik dus ook. In de middag begon een workshopleider enthousiast met tape op de vloer een schema uit te plakken. Toen hij de briefjes van de vakjes even verwisselde en als een malle heen en weer door de vakken ging lopen, was hij mij kwijt. ‘En dan kan ik hier staan, maar ook hier’, ging hij los, ‘en loop ik deze kant rond voor de externe factoren, maar als ik andersom loop houd ik me met interne factoren bezig.’ Recalcitrant kan ik ook wel zijn en dit soort knip- en plaksessies halen niet het beste in mij naar boven. Op mijn vraag wat nou het ultieme doel was van al deze bewegingen, viel de beste man even stil. Gelukkig kregen wij een coach toegewezen die meer mijn taal spreekt. Ze haalde koffie en donuts en kon net zo hard lachen om de wandelingetjes tussen de tape als wij. En en passant liet ze ons toch het schema invullen en concludeerden we tevreden één ding: wat zijn wij trots! Trots op wat wij elke week in de bus gooien, wat we online bieden en trots dat we hieraan verder mogen bouwen.
