De lintjesregen
De Lintjesregen. Flauwekul hoor ik misschien denken. Een hoop opsmuk voor niks. Maar sinds ik eens een jaar later bij één van de onderscheiden inwoners ging terugblikken en die me nog precies het jasje kon aanwijzen dat ze destijds aanhad, kijk ik met andere ogen naar deze dag in het jaar. Voor ons in de journalistiek is dit altijd een uitdagende ochtend. Ik spreek nog van ochtend, omdat de Koninklijke Onderscheidingen eerder altijd in de ochtend opgesteld moesten worden. Dat leverde een hectiek op van zeg ik jou daar. Ik weet nog dat de voormalige gemeente Grootegast er groot genoegen in schepte een serieus aantal inwoners op die ene dag in het zonnetje te zetten, maar dat was natuurlijk niet de enige gemeente waar wij verslag van moesten doen. Ook nu, een jaar of tien verder, blijft de Lintjesregen voor ons één grote logistieke puzzel. Tel maar even mee: tien lintjes in de gemeente Noordenveld, zes in Westerkwartier, vijf in Achtkarspelen en nog eens acht in Tynaarlo. En dat net ín de vakantie en dus een dunbezette periode. Klap op de vuurpijl was deze keer de extra vroege deadline. We gingen de uitdaging aan met weinig mensen 29 lintjes te verslaan en dikke 60 krantenpagina’s erdoorheen te jassen. ‘Er zit een vreemd soort daadkracht in jullie bedrijf’, liet iemand me onlangs weten. Nou die hebben we dus ook wel nodig. Door alles goed en strak te verdelen, waren we helemaal ready. Het zijn uiteindelijk de krenten in de pap, dit soort dagen. Want wanneer krijg je nou de kans om op zo’n feestelijk en intiem moment aanwezig te zijn? Het is ronduit genieten als een totaal verraste echtgenoot tegen zijn vrouw roept: ‘Wat doe jij hier nou, schurk!’ Nog beter is als wij dat moment weten te vangen en naar onze lezers toe kunnen brengen. Dat moment van publiceren is altijd een heikel puntje. Gemeenten communiceren de uitreikingen onder embargo. Dit betekent dat wij dit niet zomaar naar buiten mogen brengen. Je wilt natuurlijk ook zeker niet degene zijn die de verrassing verpest. In elke mail staat dan ook dikgedrukt: ‘wacht om de hoek en ga niet naar binnen voor de burgemeester er is’. Dit keer ging het toch even mis. Een van de nieuwswebsites had het embargo losgelaten en was vrolijk – wel na het uitreiken van de lintjes – alvast gaan publiceren. ‘Doen jullie dat dan ook maar’, zei de gemeente tegen mij. Dat was niet tegen dovemansoren. Fotograaf Erik en ik hadden een ware hotline. Hij maakte ter plekke foto’s en video’s en gooide dat à la minute over de schutting naar mij. Ik zat in het ‘hoofdkwartier’ non-stop te updaten en te posten. Onze inzet werd gewaardeerd door enthousiaste volgers die we zo meenamen door de uitreikingen. Tot we in paniek tot een halt geroepen werden. Eerst moest de Staatscourant publiceren. Ik zat er zó lekker in dat ik eerst weigerde alles offline te halen. Maar goed: om wie gaat het ook alweer? Om die onvergetelijke dag voor de onderscheiden inwoners. Dus braaf zette ik de trein even stil – om hem stipt om 15 uur na het embargo als een malle te laten rijden.
