Vertelcollectief Kom op Verhoal
Ons boaske nimt ons regelmoateg met de wereld ien. Sums goan we met veul plezier op pad en n andere keer wadden we liever thuus bleven. Wij binnen paars en gries van kleur en binnen mekoars spiegelbeeld. Dan leit de één wat veur en dan de ander, mor we kommen altied toegelieks op e eindbestemming aan. Wij binnen al ien heul wat streken en landen west, hartstikke leuk om soamen zoveul van e wereld te zien. Sums binnen der wel wat tegenvallers, mor meestal is t een feest om vrij en blij rond te lopen met ons boaske, want die moet wel met.
Heul Grunnen binnen we deurkommen en we hemmen heul wat pronkjewailtjes zien. Olle kerken ien kleine dörpkes met huuskes om e kerk hin, museums, meulens en prachteg mooie natuur woar we zo deur hen lopen moggen.
We hemmen sinds kort spiksplinternije collega’s, beide mooi blauw van kleur met n oranje streepke, ze stoan veurlopeg op e reserveplank. Wij binnen eigelek al ien e tweede helft van ons leven, mor et boaske is slim wies met ons omdat we ons zo goed aanpassen. Die nijen binnen eigenwiese dingen en kinnen heur nog niet zo goed aanpassen. Ze denken dat ze allinneg mor met belangrieke tochten met maggen en ze willen ok niet smirreg worden.
Zo wadden we ok met mekoar ien België, ien e Ardennen. Hartstikke mooi doar, mor we wadden der bijna verzopen. Op n mooie dag moesten we mor even een wandeltochtje moaken. Jammergenog werd et gien lange wandeling veur ons. Wij wadden nog gien 100 meter vot of we mosten over n krakkemikkeg brugje, eigelek wadden et n poar rötte planken. Ons boaske most zo neudeg even testen of die planken wel te vertrouwen wadden. Ien t midden ging ze stoan te springen en je roaden et al, veur dat we t wisten stonden we met mekoar op e bodem van t meer. Einde wandeling! We hemmen verder de heule dag ien e zun stoan te dreugen, toen hadden we echt vakantie.
t Boaske is toen vot west op die nije dingen, mor t was niet zo’n succes die eerste keer. Ze kinnen heur gewoon nog niet aanpassen.
Wij binnen ok ien tropische oorden west, zoas Mallorca, Madeira en Marbella. Allemoal fantastisch mooi, mor best wel vermoeiend, want doar is t wel hiel warm en stoffeg. We mosten vanzulf wel weer op pad, meestal vier doagen achter mekoar. Ien die warme oorden binnen ok veul stenen die we omzeilen moeten want aans steuten we onze neus deraan, steile padjes omhoog en natuurlek ok weer noar beneden. Mor echt fantastisch mooi, wat hemmen we veul zien wat we ien ons Westerkwartier nog nooit zien hemmen. Hoge bergen, heule grode kathedralen, kastelen en meren, heul aans dan Nienoord op e Leek.
Wij priezen onszelf gelukkeg dat wij doar zomor hin kinnen en vrij en blij rond stappen magen.
De vierdoagse ien Nijmegen, is andere koek, doar hemmen wij niet lopen. Wij wadden wel met, mor lagen ien n puut ien e kofferbak, op e reservebank. We hoopten dat die nijen et niet volholden konden en dat we toch nog aan e beurt kwammen. Jammergenog is dat niet gebeurd.
Wij moeten genieten zolaang as het kin. As we old en versleten binnen en òfdankt worden, kommen we vast ien e schuur te stoan, noast onze veurgangers, onder die plaank. Onze veurgangers stoan doar nou te genieten van heur olle dag en mooie herinneringen op te hoalen. Ze zitten onder ’t stof en wachten tot ze votgooit worden.
Mor doar willen wij nog niet aan denken, wij genieten van elke keer dat we zo mor votgoan kinnen, woar we ok mor hin willen. Der niet één die ons tegenholdt. Vrijheid en Blijheid kinnen ze ons ok wel noemen ienploats van Links en Rechts.
We hopen dat degenen die noa ons kommen ok zo ien vrijheid rondstappen kinnen.
Leneke Struiksma
Mientje: “Dien olle schoenen niet votgooien, eerdast nijen hest!”
