Der zitten muggestippen op et roam
Al vanòf t enne van e zummer he-we n mug ien huus, ik nuum heur veur t gemak Trees.
Ik wiet trouwens ok wel zeker dat et n Trees is en gien Jan want Trees zit alle doagen op e roamen en e balken met n inspecterende blik noar beneden te kieken.
As et n Jan west was zat er vanzulf de hiele dag op e televisie te sloapen.
Trees zweeft deur t hiele huus mor de keuken is heur favoriete plak.
Ien e loop van e noazummer heb ik al heur vriendinnen al vermoord mor ik kin Trees niet te pakken kriegen. Ik heb grote bewondering veur heur kregen, ze het n vastholdendheid woar ik jaloers op bin. Ze let heur deur gieneen votjoagen van t plak woar ze recht op denkt te hemmen, doarom leg ik heur sinds n poar moand gien strobreed meer ien e weeg en mag ze bij ons wonen.
Ze mag overal kommen en overal op zitten, n enkele moal as ik n poetsbui heb word ik wel es grammieteg as ze weer uutgebreid op mien gladgepoetste roamen zitten gijt te schieten. Dan klim ik op n stoel met n muggen-klapper as woapen en dan zel t weden. Met n flinke uuthoal komt de klapper richting t lutje liefke van Trees, dan kikt ze mie aan en t is net of ze mien haand met heur ogen sturen kin… klap...mis! en dat dan drie keer achter mekoar.
t Enege wat Trees dut is even opspringen en dan gijt ze weer rusteg zitten te wachten op mien volgende poging tot doodslag. Net zo lang tot ik woest van e stoel òfspring en met mien kop ien e handen bij toavel zitten goa, dan duurt et voak mor even en doar is Trees. Ze gijt op mien hoar zitten en lopt via mien bril noar mien handen en gijt doar rusteg met n zekere meewoaregheid zitten te kieken, of ze zeggen wil, t geft niks heur.
We hemmen kerst vierd met Trees, t olle joar uutzeten met Trees, zij was de eerste die mij om twaalf uur snachts t nij-joar òfwon. Op twee jannewoarie is et tied veur t oprumen, de olle euliebollen veur de vogels, de kerstboom òftugen, de ballen ien e deus en t hiele zwikje weer op zolder. En schoonmoaken, de keuken eerst, alles is nog n beetje vet van e kokerij met kerst en de euliedampen van olle-joarsdag hangen nog ien e lucht.
Trees zit al uren op n balk boven t aanrecht, ik kiek heur met n strakke blik aan, ‘doe woagst et niet hé’! Ze blift rusteg zitten, te rusteg noar mien zin. Ik pak de keukentrap en klim tot op de hoogste tree, as mien ogen ter hoogte van e balk binnen woar Trees op zit moakt mien hart n sprongkje van angst. Mien rechterhaand gijt richting heur pootjes, ik pak heur veurzichteg vast en leg heur ien e palm van mien linkerhaand, dan klim ik noar beneden en goa op n keukenstoel zitten. Ze beweegt niet meer, ik schud heur n beetje hinneweer, niks. Glad ontdoan zit ik te kieken, onze Trees die zukke mooie patroontjes op e balken schieten kon, is dood. Stil loop ik noar de achterdeur en loat et lutje liekje lös op t moment dat er n haarde wiendvloag om et huus giert. Zacht murmel ik, dag Trees ik zal die missen.
Mientje: “Der zitten muggestippen op et roam”
