Column Johan Kamphuis: Toch nog stuntje van Dick Lukkien
Afgelopen zaterdag bezocht ik de wedstrijd van vv Zuidhorn tegen Drachten, samen met mijn jeugdheld, oud doelman Geert Bos. Het spreekt voor zich dat er daarna nooit meer een betere is geweest. Ooit bukte hij bij een vrije trap tijdens een wedstrijd van Zuidhorn tegen Be Quick Dokkum, die werd genomen door Piet Wiersma. De blonde middenvelder met een granieten schot die een jaar later naar FC Groningen vertrok. De bal plofte in het doel, tot grote verontwaardiging van zijn teamgenoten. Geert had echter gezien dat het een indirecte vrije trap was en wilde niet het risico lopen het leer aan te raken met het risico van een tegendoelpunt. Geert beschikte niet alleen over geweldige reflexen, onpasseerbaar in de één-tegen-een, maar hij was ook een tamelijk intelligente doelman.
Het grappige van een wedstrijd langs de lijn is niet alleen dat je het laatste nieuws over doden, buitenechtelijke escapades en de lengte van geslachtsdelen van allerlei voetballers hoort. Iedereen heeft ook zijn eigen opvatting over FC Groningen. De een vindt dat Lukkien het best aardig doet, de ander vindt het materiaal heel matig, weer een ander ergert zich groen en geel aan de voorbeschouwingen van Dick, die altijd maar kletst over de data en het aantal meters dat voetballers afleggen. Zelfs na de wedstrijd tegen Excelsior. Sommigen vonden het zo slecht dat ze Excelsior zelfs de overwinning gunden. Terwijl we het niet over Ajax-supporters hebben. Het elftal is op, is de mening van een ander. Dat bleek allemaal toch niet zo te zijn. Tegen het hooggeplaatste NEC werd een zeer knappe overwinning behaald en het sleepte de drie punten in de slotfase voor de poorten van de hel weg.
Onder aan de streep verdween de positiviteit als sneeuw voor de zon de laatste weken. Hoe kan het ook anders in de opportunistische voetbalwereld? Zolang je wint, worden twijfels of vragen weggestopt, maar wanneer er weinig punten worden gepakt, begint het tij al wat te keren en als dat ook nog gepaard gaat met voetbal dat pijn aan de ogen doet, gaat het snel. Tegen NEC kwam Groningen met het antwoord, al maakte doelman Vaessen het nog spannend door tweemaal binnen een minuut vreselijk mis te tasten, wat een tegendoelpunt opleverde.
En ondanks de negativiteit zat het tegen NEC weer vol en leefde het publiek enthousiast mee. Groningen speelde een pak beter dan tegen Excelsior en dat was te verwachten. NEC zit er helemaal doorheen en probeert toch steeds (vooruit) te voetballen. Eigenlijk is het dit seizoen zo dat op voorhand een wedstrijd tegen Ajax kansrijker is dan tegen een ploeg uit de onderste regionen.
Daarbij is het knap dat Lukkien en zijn staf de mannen weer gemotiveerd aan de aftrap lieten verschijnen na het debacle tegen Excelsior. Zoals te doen gebruikelijk liet de trainer zijn elf staan na de wanprestatie. Dat pakte goed uit, maar hij nam er ook een risico mee.
Nog één belangrijke pot te gaan tegen het Heracles van oud-trainer Ernest Faber. Hij zal Groningen de punten niet zomaar geven, maar de nacompetitie kan Groningen nauwelijks meer ontgaan. Wat betekent dat Lukkien toch nog een klein stuntje gaat uithalen. Mooi voor hem, mooi voor de club.
En over aflopen gesproken, er zijn contracten die aflopen of over een jaar gaan aflopen. Jongens als Schreuders en Van Bergen hopen nog eens een stap te maken. Maar waarheen? Bij clubs in het linkerrijtje in de Eredivisie is het maar zeer de vraag of ze daar in de basis komen te spelen. Groningen waardeert hun manier van spelen. Het publiek loopt met ze weg. Lukkien is de trainer die zijn spel bouwt rondom jongens die voetballen als renpaarden. Het gras lijkt ergens anders groener. Best begrijpelijk, maar als ze slim zijn, tekenen ze een nieuw contract in de Euroborg. Verzekerd van een goed salaris en verzekerd van Lukkien. Een verzekering voor heel veel minuten en waardering. Dat zou vast ook het advies zijn van Geert.
