De Ongenode Gast struint mee tijdens ‘De DrieKeuningenStruun’
TRIMUNT: Nico Boele en Geert Zijlstra, makers van de podcast met luusterloopkes ‘De Verbiending’, trekken graag af en toe samen met hun luisteraars de natuur in, om de natuur en de verhalen van een gebied te ontdekken. Onder de titel ‘De DrieKeuningenStruun’ nodigden ze liefhebbers uit om vlak na nieuwjaar mee te wandelen over Trimunt.
Rond 13:30 uur verzamelen 25 wandelaars zich op de parkeerplaats bij Trimunt waar ze welkom worden geheten door Geert Zijlstra. De wandelschoenen en laarzen komen uit de kofferbak en de groep steekt de Kloosterweg over, het bos is. Niet veel later staan ze tussen bomen op een paar lage heuvels. “Kijk dit zijn de Tri Montes, de drie bergen waar Trimunt naar genoemd is. Nu vallen ze misschien niet erg op in het bos, maar toen het hier een woeste wereld van heide, veen en veen was, waren dat opvallende markeringen in het landschap!’, vertelt natuurkenner Nico Boele.
Jelte Kloppenburg uit Lutjegast was vorig jaar ook van de partij en toen de struun over het Curringherveld ging, dat ze op haar duimpje kent. ‘Nico weet vaak weer iets heel bijzonders te ontdekken en kan het dan verklaren. Zo leer je elke keer wat nieuws, zoals zonet over het sterrenschot van een reiger!’
In november is Jaap van der Zee in Doezum komen wonen. De geboren Stadjer voelt zich prima op zijn plek en vindt dit een mooie manier om meer mensen met dezelfde interesse te leren. Potjandrie komt ie op Trimunt een oude kennis tegen!
Mark Medendorp is vanuit Groningen komen rijden en trouw luisteraar van de Verbiending. ‘Ik werk regelmatig in het Westerkwartier en leer op deze manier het gebied van binnenuit kennen. De mix van natuurkennis en geschiedenis maakt de afleveringen boeiend en ik verbaas me er over dat ze steeds weer een heel ander gebied weten te vinden.’
Ondertussen heeft Nico de legende vertelt over een dikke kei die in Trimunt onder de grond zou liggen. Zo groot dat een paard en wagen er op zou kunnen draaien. Of deze er nog steeds ligt weet hij niet. Er is wel een flinke kei uitgegraven, die nu op de hoek van de Kloosterweg en de Postdijk. Melle Hijlkema is op Trimunt geboren en komt bijna dagelijks even op Trimunt. ‘Mien sporen liggen hier! Ien mien jeugd was dit mien speulterrein en ik heb et zien verandern. Hij trakteert de wandelaars, met zicht op zijn gelijknamige geboortehuis, op het gedicht ‘Heidebroeck’.
Annet Tempel loopt met haar twee dochters mee. ‘We hebben vaker op Trimunt gewandeld, maar door de uitleg en verhalen kijken we met een andere blik. Mijn dochters vermaken zich prima, alhoewel die liever wat meer kilometers zouden maken.
Nico glimt , want het is juist de bedoeling van ‘De Verbiending’ om luisteraars met een ander bril naar het gebied te laten kijken. Zijn dag is geslaagd.
Soms moeten ze afwijken van de gebaande paden, bijvoorbeeld om de sporen van een dassenburcht te bekijken. Naar verwachten leven er nu meerdere dassen op Trimunt, die als één grote familie een holencomplex onder de grond hebben aangelegd.
Sjoukje en Bert Storteboom geven aan dat ze genieten van de mooie wandeling en bovendien veel geleerd hebben over de geschiedenis van Trimunt. Ze lopen op een volgende locatie graag weer mee. Thea IJpma uit Marum reageert als volgt, ‘Wat bin ik bliede dat ik op et leste mement met kon. Et landschap van mien jeugd zit ien mij verankerd. En de toal van mien jeugd … gieneen wiet zich doar beter ien uut te drukken dan Melle. Dat roakt me diep!’
Natuurlijk kun je niet over Trimunt lopen zonder de bunkers en de crossbaan aan te doen. Op weg daar naar toe vertelt Geert over de ’16 doden van Trimunt’, die mei 1943 werden opgepakt door de bezetters en hier de dood vonden. Zelfs de natuur treurde een beetje mee, want het regende even, terwijl de rest van de middag stralend was.
Aan het eind van de wandeling komt de groep in één van de oude bunkers van het complex Löwe. Daar heeft cateraar Auke Reidinga een flinke pan met stevige snert klaar staan, geflankeerd door roggebrugjes met spek. Lenie van de Veen steekt haar duim enthousiast omhoog. ‘Ze hebben zelfs een vega-snert voor ons geregeld. Super!’ Melle trakteert als toetje nog op een aantal mooie gedichten en herinneringen aan ‘zijn’ Trimunt, waarna het tijd voor Geert is om iedereen te bedanken voor de aanwezigheid en inzet en ‘wel thuis’ te wensen.
Mieneke Alting uit de Peebos, die vorig ook meewandelde, kijkt terug op een bijzonderere middag. ‘Dat je met zo weinig middelen, een beetje mooi weer en een groep leuke, enthousiaste mensen zoiets moois mag beleven! Dat maakt het leven toch gewoon de moeite waard. ‘
Tevreden deelnemers, daar was het Nico en Geert juist om te doen en ze broeden op het plan voor een volgend Luusterloopke-plus.
