Van gras naar groener: Marieke de Boer maakte de switch van het voetbalveld naar het bos
MARUM - ‘Juist als je in een totaal andere wereld hebt gezeten, merk je pas hoe uniek het is om boswachter te zijn.’ Onder een oranje bladerdek leidt de tweeëndertigjarige Marieke de Boer de weg over de bospaden van Trimunt. Al ruim acht jaar werkt ze als Boswachter Publiek voor Staatsbosbeheer in het Westerkwartier. Een bijzonder beroep, zeker gezien haar verleden: ooit schitterde De Boer op de internationale voetbalvelden. Maar na een carrière vol prestaties en offers, koos ze voor een leven in en met de natuur. ‘Die switch van topsport naar dit was wel even wennen ja.’
Haar voetbalverhaal begon pas relatief laat, vertelt De Boer. ‘Op mijn twaalfde besloot ik om te trainen bij VV SGV in Schildwolde. Er was geen meisjesteam, dus speelde ik gewoon mee tussen de jongens.’ Al snel valt haar voetbaltalent op en mag ze meedoen aan een selectiewedstrijd in Pekela. ‘Mijn ouders zijn heel nuchter. Ze waren heel blij voor mij, maar ze zeiden ook: “Geniet ervan, want het blijft vast bij deze ene keer”’ Het tegendeel bleek waar. De Boer ontving keer op keer een brief van de KNVB waarin stond dat ze door was naar de volgende selectie. ‘Dat was echt een spannend moment, die envelop openen en hopen dat mijn naam erbij stond. En gelukkig stond hij er elke keer weer bij.’ Uiteindelijk bracht haar talent haar naar het Nederlands elftal onder 16, 17 en 19.
Offers en prestatiedruk
Hoe hoger het niveau, hoe intensiever de sport werd. Ook moet De Boer steeds verder door Nederland reizen voor de trainingen en wedstrijden. Al snel wordt de voor het grootste deel van de trainingen in Zeist verwacht, zo’n twee en een half uur van Schildwolde verwijderd. ‘Het vergt veel van de situatie thuis, en zonder mijn ouders had ik nooit zo ver kunnen komen. Ik ben ze dan ook enorm dankbaar.’ Even is alleen het gekraak van de bladeren onder haar schoenen te horen. ‘Op mijn zestiende ben ik uiteindelijk naar Groningen verhuisd om mijn voetbalambities beter te kunnen combineren met school en het dagelijks leven. Ik maakte toen ook de overstap van CVV Oranje Nassau naar sc Heerenveen. Dat was een hele praktische keuze, maar achteraf gezien was het best jong om al op jezelf te wonen.’ Het leven van een topsporter laat weinig ruimte voor ontspanning. ‘Mijn dagen bestonden uit school en trainen. Vrije tijd had ik niet echt, maar dat voelde toen niet als een gemis. Als je midden in die wereld zit, is dat je leven. Wel was er altijd prestatiedruk, dat hoort erbij.’
De Boer speelde door de jaren heen wedstrijden in verschillende landen, maar één moment staat haar nog altijd helder voor de geest: In 2011 speelde ze tijdens het EK onder 19 op Italiaanse bodem. ‘Ik weet nog dat ik als jong meisje een keer tegen mijn vader zei: “Ooit draag ik een shirtje met mijn eigen naam.” Mijn vader antwoordde toen voorzichtig: ‘Het is mooi dat je dromen hebt, maar dat is misschien wel erg hoog.’ Ze glimlacht even bij de herinnering. ‘Maar daar in Italië stond ik. En ik droeg dat shirt met mijn naam erop. Mijn vader stond trots op de tribune. Dat was wel echt een bijzonder moment.’ Toch begon ze, ondanks haar successen, het plezier in het voetbal langzaam te verliezen. In 2014 nam ze de moeilijke beslissing om te stoppen met topsport. ‘Natuurlijk vraag je jezelf soms af: had ik door moeten gaan? Maar je komt daar nooit achter. Je maakt keuzes waarvan je op dat moment denkt dat ze het beste zijn.’
Bijschrift - ERIK VEENSTRA
Meer dan een jeep en laarzen
Inmiddels hebben de bomen plaatsgemaakt voor een open veld met sparren. Op de takken ligt zelfs nog een laagje sneeuw. Terwijl De Boer erlangs loopt, spot ze ineens een kale plek tussen de neergedaalde bladeren. ‘Dit is waar reeën ‘s nachts slapen’, wijst ze aan. Eromheen liggen nog eens vijf slaapplekken. ‘Dat is het mooie van de natuur. Zodra je weet waar je op moet letten, zie je veel meer’, zegt ze. Dat was vroeger al op de boerderij van haar opa en oma, waar ze als klein meisje bijna dagelijks te vinden was. Toch duurde het even voordat ze boswachter werd. ‘Mijn moeder wees me op een aflevering van Binnenste Buiten en vroeg: “Is dat niets voor jou?”. In eerste instantie dacht ik van niet, maar uiteindelijk bleek het perfect bij me te passen.’
Bij het woord ‘boswachter’ denken mensen al snel aan een groene jeep, verrekijkers en modderige laarzen; toch blijkt dit in de praktijk niet altijd waar, lacht De Boer. ‘Tegenwoordig zitten we ook veel dagen op kantoor hoor.’ Wel staat elke dag in het teken van de natuur, met name de gebieden in het Westerkwartier. ‘Het is juist de combinatie van natuurbeheer, samenwerken met het team en contact met mensen die het werk interessant maakt. Je werkt voor een grote organisatie, maar je hebt ook je eigen gebied waar je verantwoordelijk voor bent. Het werk is echt verweven met de samenleving’. Volgens De Boer zijn natuurgebieden meer dan alleen stukken grond. ‘Ze zijn emotioneel eigendom van hun bewoners en bezoekers. Mensen hechten zich aan de natuur om hen heen. Het is niet alleen een plek om te ontspannen of te sporten, maar ook een plek vol herinneringen, rust en verbondenheid.’ Ze wijst naar het wandelpad voor haar. ‘Mijn taak als boswachter publiek is om de belangen van het natuurgebied te rijmen met de wensen van de mensen die er wonen of komen. Het is steeds een balans vinden.’
Eén van haar belangrijkste taken als boswachter is mensen bewust maken van de waarde van natuur, dicht bij huis. ‘Veel mensen denken dat je ver moet reizen om een mooie wandeling te maken, maar dat is niet zo. Je hoeft alleen maar te leren kijken.’ Een goed voorbeeld hiervan zijn de wandelingen met QR-codes die Staatsbosbeheer heeft uitgezet. Ook in Trimunt zijn de codes langs het bospad te vinden. Ze scant hem met haar telefoon en toont haar scherm. ‘Met die codes kun je verhalen beluisteren over de bomen. Het doel is dat mensen de natuur anders gaan zien, dat ze zich verwonderen.’ Ze hoopt dat meer mensen de natuur omarmen als een plek voor ontspanning en gezondheid. ‘Je hoeft geen uren te gaan wandelen. Maar even een frisse neus halen kan al zoveel doen, voor je lichaam en je hoofd. Het is belangrijk dat je het jezelf gunt. Ga naar buiten.’
Bijschrift - ERIK VEENSTRA
Van voetbalveld naar bospaadjes
Hoewel De Boer nu helemaal in haar rol als boswachter zit, keerde ze in 2018 nog even terug naar het voetbalveld. Ze speelde een seizoen bij SV Meppen, een Duitse club. “Na het EK van 2017 dacht ik: dit hoofdstuk is nog niet afgesloten. Na een jaar trainen mocht ik weer spelen, maar het was lastig te combineren met mijn werk. We speelden 2. Bundesliga, landelijke competitie, dan is Duitsland een behoorlijk groot land. Uiteindelijk heb ik gekozen voor deze baan.” Naast haar werk rondt De Boer momenteel haar hbo-opleiding fysiotherapie af. Die kennis past ze verrassend genoeg toe in haar werk. ‘Buiten zijn is ontzettend belangrijk voor je gezondheid. Dat is ook een boodschap die ik wil meegeven: beweging en natuur gaan hand in hand.’
Bij Trimunt stopt ze even en wijst naar het wandelpad. ‘Het mooiste zou zijn als mensen met andere ogen naar de natuur gaan kijken, en zich bewust worden van wat de natuur hen kan bieden.’
