De Ongenode Gast gaat achter de schermen bij Pakjesboot ‘24

GROOTEGAST - Pepernoten, chocoladeletters en kadootjes; Sint is weer in het land. Vol spanning zetten zij ‘s avonds hun schoentje en op vijf december is het wachten op de gevulde jutezak. Maar wat als hier geen geld voor is? Daarvoor is het initiatief ‘Pakjesboot’ in het leven geroepen. Voedselbank Westerkwartier, Humanitas Westerkwartier, Platform Kerken Westerkwartier, Stichting Leergeld en Kledingbank Maxima werken hierin samen om kinderen die het niet zo breed hebben toch een fijn avondje te kunnen laten beleven. Vrijdag 22 november hadden de verschillende vrijwilligers zich verzameld in de Voedselbank Westerkwartier in Grootegast. De Ongenode Gast had gehoord dat die locatie omgetoverd was tot heuse ‘pakjesfabriek’.

Zodra de Ongenode Gast de Voedselbank binnenstapt, wordt ze verwelkomt door de geur van jutezakken, gekleurde kadootjes en een hele groep enthousiaste pieten. ‘Sinterklaas heeft ook personeelsproblemen’, lacht hoofdpiet Jan Oomkes. ‘Hij heeft een beroep op mij gedaan of ik beschikbaar was. Als de goedheiligman je dat vraagt, kan je niet weigeren.’ Gehuld in zijn pietenpak loopt hij naar de rest van de pieten toe. Alle vrijwilligers hebben een felgekleurde muts op, met veer. Zo ook Johan Heddema, die al druk bezig is zijn lijst met kadootjes te inspecteren. ‘Hier hebben we een familie waarvan drie kinderen een pakje krijgen’, hij wijst naar een drietal stickers. ‘Elk kind heeft een eigen labeltje zodat we precies weten wat we in moeten pakken.’ De Gast loopt mee met Heddema naar de ‘pakjeskamer’. Op verschillende stellages liggen honderden ingepakte kadootjes verspreid. Allemaal met een eigen nummertje, zodat duidelijk is wat er precies inzit. In de jutezak verdwijnen nummer 25 en 38. Ook drie ingepakte boeken worden meegenomen. ‘En nog drie chocoladeletters en een ‘‘heerlijk avondje-zak.’’ Als alles verzameld is, keren we terug naar de kantine waar het inpakken gebeurt. ‘Op elk kadootje plakken we de juiste sticker en zo gaat het de zak in.’ Met een touw wordt de zak stevig dichtgeknoopt. ‘Klaar om bezorgd te worden.’ Net als de zak wordt overhandigd, pakt Heddema hem toch terug. ‘Ik ben een stickertje vergeten zie ik.’ 

Ook Pop Poelman is druk in de weer met het inpakken van kadootjes. Hij is al 11 jaar vrijwilliger bij Voedselbank Westerkwartier en heeft ‘Pakjesboot’ vanaf het begin meegemaakt. ‘Het is prachtig werk’, zegt hij. ‘Mijn drijfveer is om kinderen te helpen die in armoede leven. Ouders redden zich vaak wel, maar kinderen? Als persoon vind ik het mijn morele verplichting om te helpen.’ Snel gaat hij door met het afwerken van zijn lijstje. Ook Koos Slagter, vrijwilliger bij Stichting Leergeld, is druk met het plakken van stickers. Bezorg jij de pakjes ook? ‘Jazeker.’ ‘Dat is gevaarlijk op het dak of niet?’, zegt fotograaf Erik Veenstra. Lachend antwoordt Slagter: ‘We hebben speciale ijzers eronder, dan lukt het wel.’ Ondertussen haalt hij snel vier chocoladeletters op. ‘Vergeet je iets? Dan krijg je op je kop van de hoofdpiet.’ 

Renée Kamphuis van Humanitas Westerkwartier is het brein achter de labels en de online aanvraagformulieren. ‘Vier jaar geleden deden ze alles met de hand: de labels én de aanvraagformulieren.’ Gelukkig is dat dit jaar niet meer het geval, anders zou het betekenen dat er 685 formulieren én labels moesten worden geanalyseerd en worden opgeschreven. De focus kan nu meer liggen op het inpakken zelf, wat ook enige concentratie en handigheid vergt. Voor Kamphuis is het nog wennen, want het is haar eerste jaar als ‘inpakpiet’. ‘Het is echt de kroon op het werk’, zegt ze met een grote glimlach. ‘Eigenlijk is de kroon wanneer de pakketjes worden bezorgd. Daar doe je het met z’n allen voor. Het is zo mooi om te zien dat iedereen hier als vrijwilliger is en zich inzet voor een ander.’ Ze kijkt even om zich heen naar de anderen. ‘Dat je met zo’n klein groepje, zo’n project uit de grond krijgt, dat is bijzonder.’

Wanneer de verschillende jutezakken bij de deur zijn verzameld, worden ze weer door een andere groep helpers meegenomen. De Ongenode Gast is nieuwsgierig en volgt het busje naar een loods achter de Voedselbank. Daar, in de grote ruimte, hangen briefjes met de verschillende dorpen in het Westerkwartier. Poelman begint de eerste zakken richting Tolbert, Leek en Marum te verslepen. ‘Ik denk dat Sinterklaas het ook zo doet’, zegt hij lachend. ‘Alleen dan natuurlijk met verschillende landen.’ Al snel liggen de zakken klaar voor de volgende stap: de bezorging. Ook dat wordt door vrijwilligers geregeld. Zo zorgt Pakjesboot er toch ieder jaar weer voor dat ieder kind in de gemeente op vijf december een heerlijk avondje kan beleven.