Ongenode gast date even mee bij de First Mates

Wat is Valentijnsdag zonder liefde? De Ongenode Gast is vandaag op bezoek bij de eerste editie van ‘First Mates Westerkwartier’. Sociaal Werk De Schans organiseerde het initiatief om ouderen te helpen om nieuwe contacten te leggen. Het is gebaseerd op het televisieprogramma ‘First Dates’. Senioren konden zich opgeven voor een driegangendiner waar ze bij elke gang een nieuwe tafelgast kregen. Zo helpt het initiatief met het maken van nieuwe vriendschappen (mates), maar misschien zelfs ook met het vinden van een nieuwe liefde (dates). 

Wanneer de Ongenode Gast De Rotonde nadert, is het al duidelijk waar het evenement zich zal plaatsvinden. Mannen in nette pakken en opgedofte dames maken hun entree in het omgetoverde hartjespaleis. Bij de ingang staat Iris Holman, stagiair bij Sociaal Werk De Schans. In haar handen heeft ze een ‘complimentenparaplu’. ‘Als ik draai, dan krijgt de deelnemer een leuk berichtje te zien’, legt Holman uit. ‘We merken dat iedereen het toch wel een beetje spannend vindt, dus zo’n complimentje kan ze dan net even een boost geven, of het kan een ijsbreker zijn.’ Langzaam druppelt de grote zaal vol met de deelnemers. Met een glaasje prosecco worden de eerste gesprekken al gevoerd: want wie o wie komt bij hen aan tafel? En wordt het een mate of toch misschien een date? Baukje uit Oldekerk heeft zich samen met een vriendin opgegeven. ‘Vroeger gingen we nog te dansen in de Pompstee in Roden, maar dat heb ik ook al jaren niet gedaan’, vertelt ze. ‘We zijn hier vanavond om ook weer een keertje uit te zijn. Dat is altijd leuk.’ Baukje is niet echt op zoek naar een date, ‘Ik zoek gewoon iemand om iets leuks mee te doen, dus of dat nou een man of een vrouw is maakt dan niet uit.’ Ook Jaap Zwik heeft zich aangemeld voor de avond. Hij hoopt een ‘date’ te vinden. ‘Tuurlijk is het spannend met wie je aan een tafel komt te zitten’, zegt hij. Op de vraag of hij al een potentiele match heeft gespot, antwoordt hij lachend: ‘Zo heb ik nog helemaal niet gekeken. Ik wacht gewoon af en dan zie ik wel wie er bij mij aan tafel komt.’ Er zijn veel mogelijkheden, want maar liefst 54 ouderen hebben zich aangemeld voor de avond. Er is zelfs een wachtlijst, vertelt Elise van der Laan, cultuurcoach bij De Schans. ‘We hebben de deelnemers zo goed mogelijk met elkaar proberen te matchen. We hadden een vragenlijst waarin we dan vroegen naar hobby’s, wat ze zochten in een ander en natuurlijk of ze op zoek waren naar een maatje of naar de liefde.’ ‘Dat was zo leuk om te doen’, vult collega Anneleen van der Zee aan. ‘We merkten echt bij de ouderen dat hier behoefte aan was. Zo sprak ik laatst bijvoorbeeld een inwoonster die graag weer een keer op date zou willen, maar dan niet via online of via Tinder. We kregen meer van dat soort signalen en toen dachten we: waarom organiseren we niet iets daarvoor?’ Om de deelnemers te helpen, liggen er op de tafels placemats met daarop vragen: het favoriete vakantieland, mooiste herinnering of het allerbelangrijkste in een vriendschap of relatie. Als het dan nog niet lukt, hebben de deelnemers allemaal een lichtgevend hartje gekregen. Zodra ze daarop klikken, gaat er een lampje branden en komt iemand naar de tafel om te helpen. Natuurlijk wordt dat met lachende gezichten uitgeprobeerd.. Dan is het toch echt tijd voor het spannendste moment van de avond: het tafeltje vinden en wachten op de mate/date. Els de Hoop heeft haar plekje al gevonden. ‘Anneleen zei tegen mij: jij komt toch ook? Dus toen heb ik mij aangemeld. Waarom niet?’  Spannend vindt ze het niet. ‘Ik verwacht niet per se een date te vinden. Ik kijk gewoon wat de avond mij brengt.’ Terwijl de eerste gang wordt opgediend: tomatensoep met bruchette, voegt de Ongenode Gast zich bij twee zussen die aan de bar staan. Astrid en Esther Venema houden een tafeltje nauwlettend in de gaten. ‘We zijn hier om te chaperonneren’, zegt Astrid. ‘Onze moeder wilde graag weer nieuwe mensen ontmoeten, maar ze durfde niet alleen. Ze wilde alleen als wij meegingen.’ Esther voegt toe: ‘We hebben beloofd dat als zij haar arm omhoog doet, we gelijk naar huis zouden gaan met haar,’ Met een grote lach op haar gezicht praat ‘mamaatje’ met haar tafelgenoot. Er gaat geen arm omhoog en ook gaat het ‘noodlampje’ niet branden. ‘Ze kijkt niet eens meer naar ons om’, zegt Esther. ‘Dus dat is een goed teken.’