Liefde voor lezen

‘Lees jij nog wel eens voor?’ Ik ben in de weekenden vaak in de bibliotheek te vinden met de dames en deze vraag werd me voor de voeten geworpen. Oudste dochterlief is er zo eentje die altijd het eerst het hardst roept dat ze niet mee wil omdat ze ‘toch geen boeken kan vinden’ om er vervolgens met de grootste stapel weer uit te lopen. Ook dit keer was het weer zover: ‘er is helemaal niks’ klaagde ze luid tot een enthousiaste medewerkster haar hoofd om de hoek van de boekenkast stak en zei: ‘ik hoor iemand die geen boek kan vinden?’ Fanatiek begon ze mee te denken: waar hou je van, heb je dit al ontdekt en heb je hier al eens gekeken? Aangezien oudste dochterlief in goede weken zo vijf boeken verslindt, was er hier weinig eer te behalen voor haar. Terwijl de prépuber morrend de aangereikte opties tot zich nam, kwamen we in gesprek. Ik sprak mijn zorgen uit over de vele strips in de leesboeken voor mijn jongste dochters. Het hele leven wordt maar meer en meer ‘snackable’ voor deze generatie. Zelfs een mooi boek wordt onderbroken door vele plaatjes en stripjes. En zo leren ze steeds minder door te zetten en wordt hun aandachtsspanne er niet beter op. Sinds kort is bij ons thuis de regel dat ze de ene avond los mogen in de strips, maar de avond erna een ‘echt’ boek moeten pakken. Zo eentje met echt alleen maar letters op een bladzijde. Daar vond de bibliotheekmedewerkster wel wat van. Immers: lezen moet leuk zijn en geen verplichting. En áls ze maar lezen. Toch houd ik voorlopig voet bij stuk. Ik denk dat ze me later dankbaar zijn dat ze ook leren een groter geheel tot zich te nemen, zich te verliezen in een lang verhaal en dat ze niet benauwd worden van het zien van pagina’s met alleen maar tekst. En toen dus die vraag: ‘lees jij nog wel eens voor?’ Daar stond ik dan, de zogenaamde moraalridder van het lezen die haar kinderen probeert te laten lezen zoals het bedoeld is. Want het antwoord is nee. Jarenlang zat ik elke avond met onze drie dames een half uur in ons grote bed met een door hun gekozen boek. Ik was er meer dan klaar mee. Eerst de strijd wie waar mocht zitten, dan de strijd welk boek het moest worden en dan soms voor de tiende keer hetzelfde voorlezen. Of nog erger: oneindig zoeken in een zoekboek. Ik heb er een serieuze streep doorgezet. Dit herwonnen half uurtje in de avond heb ik de eerste paar maanden gekoesterd en gaf me elke avond weer een vakantiegevoel, maar wordt inmiddels meestal ingezet te worden voor het vouwen van de was. Omdat er nou eenmaal altijd wat te doen is. En omdat ik stiekem dat half uurtje bovenop elkaar zitten zo aan het einde van de dag toch een beetje mis, laat ik nu de dames geregeld iets later naar boven gaan. Dan kijken we eerst nog even samen tv vóór ze zich dan toch op het lezen storten. Als het aan mij ligt in een ‘echt’ boek, al pakken zij nog steeds liever een strip.