De strijd tussen de zakenmama en de meisjesmama

Hij is weer begonnen: de tijd van het jaar waarin er teveel te doen is. En de tijd van het jaar die niet alleen op zakelijk vlak, maar ook op het moederfront veel vraagt. Sint Maarten is immer weer het startsein voor gepuzzel helemáál als het zoals dit jaar op onze deadlinedag, de maandag, valt. Het jaarlijkse snoep verzamelen vormt een mooie uitdaging die bestaat uit de dag om vijf uur beginnen om het werk rond te krijgen, na schooltijd pannenkoeken bakken en naar binnen schuiven bij het spul, naar een vervroegde vioolles, zorgen dat oudste dochterlief op de juiste plek uitkomt mét lampion – niet vergeten die lampion! – om daarna met de dames naar een vriendinnetje te gaan en daar twee uur in de regen achteraan te lopen. Klinkt als één groot feest toch? Wonderlijk genoeg ervaren de dames dat wel zo. Al in de week vóór dit alles beginnen de eerste uitdagingen. Traditiegetrouw is dit ook de tijd van het jaar waarin je je wekelijks wel op school kan melden voor het één of ander. Ik noem zo even het helpen met lampions knutselen, een muziekoptreden, een voorlichting voor de middelbare school, een uitje van de klas, Kerststukjes maken en het Kerstdiner. Middenin dit alles is er ook nog eentje jarig bij ons en proberen we met de moed der wanhoop er nog een kinderfeestje doorheen te fietsen. Vorige week begon het allemaal met de lampion-kijk-ochtend. Een nieuw fenomeen met nieuwe haken en ogen. Zodra zoiets oppopt in mijn telefoonscherm krijg ik het altijd eerst spontaan benauwd. Want: er is niks vervelender dan ouders die er niet zijn als de hele school vol andersmans ouders stroomt, maar ik kan mijn werktijd momenteel heel goed gebruiken. Deze lampion-kijk-ochtend kan ik inplannen, al vormt de gymles van de dames een extra uitdaging. Zij starten namelijk bij de gymzaal, het liefst afgeleverd om 8.15 uur in plaats van de 8.30 uur en dan op de fiets, dus betekent dit lampion kijken, dat mijn duo dan eerst op de fiets naar school moet, daar extra-extra vroeg moet staan en dan nog eens naar gym gefietst moet worden? De fietshaters in ons gaan daar al van steigeren, laat staan van de 7.45 uur dat wij dan al van huis moeten gaan. Soms lossen problemen zich echter makkelijk op; school zet voor deze klas een streep door het lampion kijken. Oudste dochterlief ontwierp een eigen lampion; het frame maakte ze zelf met de 3d-printer die we thuis hebben en ze bekleedde deze met macramé waaraan ook thuis het nodige werd gedaan, dus haar lampion, besluit ik, ken ik wel en hoef ik op school niet te bewonderen. De zakenmama in mij is trots; je hóeft niet overal bij te zijn en mag ook weleens voor werk kiezen. Maar de meisjesmama in mij krijgt spijt. Op de ochtend zelf, gooien we de plannen om. Oudste dochterlief fietst gezellig met mij langs de gymzaal voor het jongste duo waarna we samen richting school gaan voor haar lampion. Zo is het plan. Echter staan we in plaats van 8.15 uur, pas om 8.25 uur bij de gymzaal. Het is al 8.30 uur als we het schoolplein op fietsen. Ouders stromen in grote getalen het gebouw weer uit. ‘Oh nee, dit is genant, jij mag niet meer naar binnen’, besluit de tienjarige resoluut. Daar sta je dan met je zakenmama en meisjesmama in je. Beide verloren.