Alles kan kwijt (behalve bij mij)
Kledingstukken zijn er blijkbaar voor gemaakt om kwijt te raken. Sinds de start van het schooljaar is onze collectie in no-time uitgedund. Elke dag aan dat schoolplein probeer ik me te herinneren wat er ’s ochtends allemaal aangetrokken was en te checken of dit allemaal ook weer mee terug naar huis gaat. Nou hebben de jongste dames een vervelende gewoonte: zij dumpen alles wat ze hebben in mijn handen of voor mijn voeten. Nog een wonderlijke gewoonte maakt het extra lastig om ervoor te zorgen dat alles mee terug gaat: die twee lopen geregeld met alle spullen los in de handen, terwijl ze een tas op de rug hebben. Vervolgens zien ze mij, drukken me het losse spul in de handen en gooien die tas aan mijn voeten. Hoe dan ook, er verdwijnt telkens iets. Met stip op één staat de jongste. Haar horloge kunnen we niet vinden, dus ik vermoed dat die op school in haar vak is achtergebleven, maar het kan ook goed zijn dat hij ergens tussen de rommel op haar bureau thuis is beland. Ze loopt ook al weken zonder dop op haar waterfles – die weiger ik te vervangen in de hoop dat ze hier iets van leert. Tot nu toe geen resultaat, want er ontbrak laatst ook een jas, die gelukkig terug gevonden werd bij de conciërge. Omdat ik zo kien bij op wat de jongste niet bij zich heeft als ze uit school komt, ontglipt die middelste mij nog wel eens. Daardoor kwamen we er pas na een dikke week achter dat haar sportjas verdwenen is en waar we die dan achter hebben gelaten, weet niemand meer. Stiekem pakken we de sportjas van oudste dochterlief nu, maar als die hier achter komt, vindt ze dat zeker weten niet ‘chill’ en zou de jas in de ban gaan. Deze oudste dame doet het over het algemeen heel aardig. Ware het niet dat we laatst aan het winkelen waren en bij het zien van een heerlijke hoodie ons opeens afvroegen waar die ene waar ze deze zomer in woonde, eigenlijk gebleven is. Als opperhoofd van ons huishouden is het aan mij de spullen te lokaliseren, maar als het allemaal echt te bont wordt, zet ik manlief in. Zo kwam de jongste uit school met de mededeling dat haar fietssleutel kwijt was. Mij druk makend om deze uitdaging, ging ik snel naar huis om te zoeken. Reservesleutels hebben we natuurlijk wel, maar die zijn nooit gelabeld. Gelukkig lag de sleutel in kwestie ‘gewoon’ op het aanrecht te wachten, want dat was mevrouw ‘even’ vergeten, dat ze hem daar neer had gelegd. Terwijl ik een sleutelrek op mijn aankopenlijst zette, bedacht ik me dat we een gymtas misten. Manlief reed met spoed terug naar school. Onderweg kon ik hem nogmaals bellen: alle paardrijspullen van oudste dochterlief waren ook op de manege achter gebleven. Een los slingerende handschoen – wonderlijk genoeg was eentje wel thuis – zagen we nooit weer. Ik zou graag zeggen dat ik met een goed gesprek mijn dames tot de orde heb geroepen. Echter kwam ook manlief gisteren nog met de mededeling dat hij autosleutel (weer eens) niet kon vinden. Ik berust er maar in.
