Wakker liggen van de spreekbeurt
Met de start van een nieuw schooljaar begonnen ook weer zaken die menig ouder als kiespijn kan missen. Denk aan het dagelijks vullen van brood- en fruitbakjes en het zorgen dat gymkleren niet vergeten worden. Groepsapps ratelen alweer op volle toeren over tassen die in het verkeerde huis beland zijn en verloren kledingstukken. Al snel stond ook het inplannen van de spreekbeurten weer op het programma en als moeder van een tweeling ben ik dan extra op mijn hoede. Zodra het tijd wordt om onderwerpen te kiezen, begint onherroepelijk de strijd tussen onze dames. Beiden hadden ditmaal bedacht om een spreekbeurt over hamsters te maken, puur en alleen gedreven door het vooruitzicht dit kleine beestje mee naar school te kunnen nemen. Gelukkig besloot meester dat het risico op ontsnapping en daarmee op een oneindige zoektocht naar zo’n snel en behendig diertje, te groot was. Beide dames lieten het onderwerp los en we gingen discussievrij verder. Sporten, landen, hobby’s, muziekinstrumenten; de keuze bleek reuze en opeens prima te verdelen. Manlief en ik richtten ons op de volgende hindernis: de planning. Wonderlijk genoeg had één van beide dames haar zinnen gezet op de allereerste spreekbeurt. Leek mij, gezien de krappe tijdslijn, niet de beste optie, maar triomfantelijk meldde ze na schooltijd dat het tóch gelukt was. De korte aanloopperiode bleek niet het enige obstakel, want ze koos uiteindelijk als onderwerp ‘Stitch’. Mocht u nou denken ‘watte?’. Stitch is een blauw Disneyfiguurtje die een eigen film had en waar je een hoop rommel van kunt kopen variërend van kleding die ik weiger aan te schaffen omdat ik het diertje zo lelijk vind, tot aan pennen, bekers etc. En dan is alles ook wel zo’n beetje verteld, dus met deze onderwerpkeuze was ik niet heel gelukkig. Gesteund door grote zus wist mevrouw echter een spreekbeurt in elkaar te draaien waar je ‘u’ tegen zegt. Eentje waarin niet alleen die ene film aan bod kwam, maar er ook verteld werd over bedenker Walt Disney, de televisieserie van dit blauwe beestje en zijn andere film, waarin alle karakters uitgebreid uit de doeken werden gedaan en ze vertelde wat ze er zelf zo leuk aan vond (‘hij heeft een mooie kleur en ik vind hem grappig’). Ook bedachten ze een ‘verrassing’. Alle kids moesten met laptop meedoen aan een interactieve quiz. Dit leek ons niet zo handig, maar oudste dochterlief hield voet bij stuk: íedereen deed dit. Met een op een A4’tje geprinte instructie voor meester moest het goed komen. Stikzenuwachtig lag onze jongste dame nachten wakker van haar moment of fame. Ze was nog niet op school of de telefoon ging. ‘Zie je wel’, zei ik tegen manlief, ‘die quiz wordt een ramp.’ Maar nee, ze had een verkeerd usb-stickje mee. Uiteindelijk roemde meester haar inzet; de presentatie ging ook top. En de quiz werd gewonnen door ‘pindakaaslover’. Aan het invullen van de eigen naam mag nog gewerkt worden. Voorlopig niet in de klas, want dat ‘íedereen zo’n quiz doet’ bleek ietsjes overdreven. Meester had flink lopen zweten om het voor elkaar te maken en de rest van de klas alvast verteld dat dit maar niet weer moest. Zo kan de tweelingstrijd toch nog even door woekeren en kan grote zus nog even peinzen of ze ook zusje nummer twee op weg kan helpen.
