Hamster Harry liet het zich smaken deze zomer

Drie hamsters deden in het voorjaar hun intrede in ons huishouden en dat was wellicht een dapper plan. Het oudje van oudste dochterlief lag al weken op apegapen, dus zij kreeg toen haar zusjes op hun verjaardag verrast werden met zo’n lief beestje, direct ook een waardig vervanger voor de door haar zo geliefde Funny. Destijds dachten we dat het elk moment gedaan was en we dan Sunny – de nieuwe hamster – zo over konden zetten in de kooi, maar Funny – volgt u het nog? – bleek taai en moest uiteindelijk zelfs geholpen worden door de dierenarts toen ze half verlamd toch nog door haar hok bleef slepen. Sunny had toen al lang ontdekt dat de kooi waar zij in bivakkeerde niet heel geschikt was voor een hamster en wist zich met gemak door de spijlen te wringen. Wonder boven wonder vonden we haar weer, keurig opgerold en in dromenland in de lens van een verrekijker. Gelukkig zaten Stitch van onze jongste dochter en Harry van haar tweelingzus wel elke dag keurig in hun kooitje. Met deze laatste was er sowieso weinig kans op ontsnapping; een luiere hamster dan Harry moet er nog geboren worden. Alleen in de nacht liep hij trouw zijn rondjes in het rad, maar gezien deze Harry serieus forser is dan de rest, maakte dit tot ergernis van manlief en mij ook serieus meer geluid. Het drietal werd in de zomer achtergelaten aan de goede zorg van oma. Elke dag checkte zij alle diertjes die thuis achterbleven waaronder dus Sunny, Stitch en Harry. Om haar te helpen hadden we de drie kooitjes samen op de salontafel gezet, zodat ze niet elke keer boven alle kamers bij langs hoefde. Daardoor was het echter erg lastig voor oma te onthouden wie ze nou wel had gezien – en een ‘in leven-vinkje’ kon krijgen – en wie niet. En, zoals bleek bij thuiskomst, wie ze nou wel eten had gegeven of niet. In haar fanatisme om de beestjes lekker te verwennen werden voerbakjes dagelijks bijgevuld. En met die drie kooien zo bij elkaar was het ook wel wat lastig onthouden welke hamster nou wel voer had gekregen en welke niet. De zak met eten waar wij maanden mee doen, ging er nu stukken sneller doorheen. Eén van de beestjes liet het zich welgevallen: Harry. Meneer bleek serieus verdubbeld in omvang. Onze dochter is de koning te rijk met hem: dubbel zoveel Harry om mee te knuffelen. Meneer Harry zelf wentelt zich met plezier in zijn rol als logge en luie huisgenoot. Wonderlijk genoeg hoeft zij hem maar te roepen en hij rolt dat bakje vol pluis van hem uit en meldt zich aan de tralies. Bijten doet hij niet aan, maar kusjes geven vind hij prima. Na een uitgebreide knuffelsessie rolt hij zo door het hok weer zijn zachte holletje in. Waar Sunny wellicht toch leidt aan het ‘tweede keus’ complex en zich weinig laat zien en Stitch zo gek is op zijn rad dat hij er zelfs in slaapt, is Harry een aangename derde die tegenwoordig het rad ook links laat liggen. Met die slanke lijn komt het duidelijk niet meer goed, maar het is wel heerlijk voor de nachtrust.