Tien jaar terug in de tijd
Online wordt je om de oren geslagen met de herinneringen aan tien jaar geleden. Tien jaar geleden was het 2016; geen idee waarom juist dit jaartal nu zo uitgelicht moet worden. Voor mij is het een jaar dat ik nooit zal vergeten, omdat dit het geboortejaar van onze tweeling is. Het stond in het teken van een veel te vroege bevalling en die twee piepkleine meisjes die in ons leven kwamen. Een jaar waarin de wasmachine oneindig draaide – en dus ook de geest gaf – en de pakken luiers niet aan te slepen waren. Gelukkig besloot oudste dochterlief destijds in de zomer dat zij prima zonder luier kon en kon er een pak minder aangerukt worden elke week. Ik zie twee vermoeide ouders op de foto’s, maar toch waren we blij. Na een moeizame start groeiden die twee keurig en wat gingen we er eigenlijk veel op uit. Ik had me dan ook stellig voorgenomen dat twee baby’s geen struikelblok moesten worden in de trant van: ‘nu kan ik niks meer ondernemen’. Misschien sloeg het wat door de andere kant op soms, maar wegteren in huis deed ik in elk geval niet. De wallen verraden wel het slaapgebrek. Ondanks dat ik van tevoren hard riep tegen manlief dat baby’s geen reden hebben om niet te slapen als zij maar hun schone luier, fles en liefde krijgen, sliepen die van ons in elk geval niet vaak en bij voorkeur zeker niet tegelijk. Dat ze lactose-intolerant waren, wisten we toen nog niet, maar is nu een vaste waarde in ons bestaan. Mijn gevoel fluisterde het toen al wel en dat gegeven is in de tien jaar die volgden nog altijd een vaste waarde. Ik ben hun moeder en ik ken ze heel goed. Wij hebben een lijntje, ook al is die navelstreng al jaren terug doorgeknipt. Wat ik ook leerde en nog altijd ter harte neem, is dat liefde ontzettend veel heelt. Ons gezin is de basis. Samen moeten we het goed hebben. En samen herinneringen maken – hoe groot of klein ook -, samen tijd doorbrengen, aandacht besteden aan elkaar; dat maakt al het verschil. En maakt dat je heel veel aan kan. Dus wat deden we afgelopen weekend toen we er niet zo lekker inzaten? Samen zijn. Herinneringen maken. Inmiddels zonder een veelvoud aan spullen uit eten gaan. Geen tassen vol luiers, geen kinderwagen en geen kleine meisjes die vermaakt moeten worden én een korte aandachtspanne hebben. ‘We moeten een beetje dooreten’, zeiden we tien jaar terug vaak. Nu een drietal wat zich klaarmaakt met make-up en mooie kleding, wat nieuw eten zoals sushi uitprobeert en zelf een bord kan tillen bij een buffet. Wat barst van de verhalen aan tafel en wat mij zo nu en dan – al dan niet met directe bewoordingen – oud noemt. Veel interessanter dan tien jaar terugkijken, lijkt mij het om tien jaar vooruit te mogen gluren. Elk jaar weer vind ik ze leuker en mooier worden.
