Glitterweek

Glitterweek. Zo doop ik die laatste week voor kerst vaak. Want ja, er zijn maar weinig momenten in het jaar dat het zo geoorloofd is om je in glitter te hullen. Een beetje bling en glans ben ik over het algemeen gek op. Zo loop ik al het hele jaar op sneakers met een klein glittertje. Die overigens zonder twijfel door mijn dochters werden aangewezen als beste van twee opties. En ja, bij zulke schoenen horen wat mij betreft ook glittersokken. Al jaren draag ik niks anders dan dit. Sommige paren zijn inmiddels aan vervanging toe en wellicht ietwat verschoten, maar voor een nieuw paar moet ik meestal wachten tot deze tijd van het jaar, aangezien ‘normale’ mensen alleen in december behoefte hebben aan glittersokken. Maar goed, die glitterweek dus, is ook één van mijn afwijkingen. Het liefst hul ik me dan een week lang – soms trek ik het stiekem nog wat langer door – in zoveel mogelijk bling. Meestal kien ik van tevoren al uit hoe ik met de glitterige items in mijn kast de dagen ga vullen. Het begint vaak rustig met een extra groot paar oorbellen, dan voeg ik glitters op de nagels toe totdat ik mijn favoriete glitterjurk weer tevoorschijn haal. De dames doen hier maar wat graag aan mee, al is de puber er steeds minder voor te porren. Sowieso heeft onze oudste dochter een wat rustigere kledingstijl dan ik en haar zusjes en is zij bepaald niet vatbaar voor groepsdruk of trends. Dit jaar is er echter één ding: ik voel hem niet zo. Geen idee waar het hem inzit, maar dit jaar voelt kerst minder ‘kerstig’. Alsof we nog maar net in november aanbeland zijn en nog lang niet een boom in huis horen te hebben. We kijken minder kerstfilms, luisteren minder kerstliedjes en ja, die glitterweek komt dan ook niet zo van de grond. In een poging mezelf in de juiste mood te krijgen, koop ik een nieuwe pot glitternagellak. Eentje van het subtiele soort – dacht ik – tot ik het spul heb aangebracht. Prima, zou de puber zeggen, waarmee ze eigenlijk bedoelt dat het echt niet kan. Ik loop er dagen mee rond tot een belangrijke zakelijke afspraak zich aandient. ‘Misschien toch wel een beetje gek om als 41-jarige zo fanatiek op de glitters over te stappen voor kerst’, sta ik te dubben voor de spiegel. Zal ik of zal ik niet? Zal ik ze uitleggen wat ik elk jaar weer doe of zal ik me iets ingetogener presenteren? Resoluut pak ik de fles nagellakremover. Immers, voor zakendoen kan je beter niet teveel afleiding vormen van het einddoel, hou ik mezelf voor. Maar dacht je dat die nagellak er nog af wilde? Niet dus. Glitterweek is aan. En die afspraak? Die begon enthousiast over het barbiehuis dat nog in ons kantoor staat, was in haar nopjes met de kantoorhond die het liefste bij haar op schoot kroop en onder de indruk van de levensechte kartonnen pop van één van onze dochters die toen drie was. ‘Ik heb er een heel positief gevoel aan over gehouden’, sloot ze met een grote lach het gesprek af. ‘En waar heb je die nagels laten doen?’