Middagje middelbare school
Oudste dochterlief mocht een ouder meenemen in de les. Dit was onze kans om eens een inside kijkje te krijgen in dat toch zo ongrijpbare middelbare school leven in de stad. Manlief en ik stonden te trappelen, maar de vraag was: wie zou het worden? Vol afgrijzen bekeek de puber haar enthousiaste ouders. De vraag was voor haar vooral: wie zou het minst gênant zijn? Manlief elimineerde zichzelf met een belangrijke afspraak op kantoor, dus ik blokte de uren in mijn agenda, regelde opa en oma voor haar zusjes en toog op een dinsdagmiddag richting stad. Nou heeft dochterlief nogal een grote school uitgezocht en zag ik de bui al wel hangen: dat lokaal ging ik waarschijnlijk niet zomaar vinden. Direct zag zij allerhande gênante vertoningen voor zich van haar moeder die door de school zou dwalen en iedereen zou aanklampen voor hulp. Er werd mij duidelijk te kennen gegeven dat ik niet naar binnen mocht en voor die school moest blijven staan. ‘De deur zit ook op slot mama’, zei ze fijntjes, ‘dus je komt er toch niet in.’ Maar ik stond er nog niet of deze zwaaide toch gewoon open: ‘ah leuk, u komt voor het meekijken bij de keuzevakken, loop maar mee’. ‘Maar mijn dochter zei dat ik zonder haar de school niet in mocht…’ pruttelde ik nog, terwijl de kordate leerkracht me naar binnen loodste en in een lokaal zette. Toen 5 minuten later mijn dochter zelf nog steeds niet te zien was, besloot ik toch maar eens te informeren. ‘Ze heeft nog drie minuten, anders meld ik haar als te laat’, zei de leerkracht alweer kordaat en daarmee wist ik nog niet of ik nou op de juiste plek zat. Geheel zoals ik haar ken, kwam oudste dochterlief als laatste toch nog binnenvallen. ‘Cringe’ was het om haar moeder al in het lokaal te zien zitten. Geen idee wat dat precies is, maar het lijkt op gênant, vermoed ik. Uiteindelijk was het vooral gezellig. We kregen thee en koekjes en waar dit een keuzevak was gericht op het leren bedienen van de naaimachine, bleek ik vooral een prima hulp voor de verfklusjes. Het stemde haar innig tevree dat vooral mijn handen en niet die van haar vies werden. Hoewel zij me liever weer vóór de school wilde parkeren, kreeg ik het voor elkaar dat ik na de les toch mee mocht naar het kluisje en de zij-uitgang. Gelukkig had ik me neutraal gekleed. Dat ik nog naar het toilet wilde, werd met gezucht ontvangen, maar toen ik ging, sloot ze zelf ook maar aan. Ze leidde me door de lange gangen en trappen op en af en daarna langs boos ogende pubers op veel te grote fatbikes en ook al niet zo vrolijk ogende hangjeugd. Toen de slagboom met veel lawaai – ding ding ding! – naar beneden ging toen wij midden op het spoor waren, gilde ze gelukkig net zo hard als ik. Lachend doken we de auto in. Genoeg stad en genoeg gepuberd voor één dag; op naar ons eigen kleine dorpje waar ze de dag weer afsloot in haar pyjama tegen me aan op de bank. ‘Best leuk dat je er was mam.’
