De hele dag aan het appen

Het appen met de puber geeft een geheel nieuwe dimensie aan mijn bestaan. Oudste dochterlief heeft al even een telefoon en omdat zij deze telefoon meestal op cruciale momenten ‘even thuis had laten liggen’, loopt ze ook al jaren met een smartwatch. Klinkt luxe, maar is oh zo praktisch, want dit horloge zit vastgebonden aan haar pols en kan ze daarom niet vergeten. Ook heel handig – en dat vond ze zelf ook – is dat ze haar berichtjes aan mij kan inspreken. Daar maakte ze al snel veel gebruik van. Zo stuurde ze mij het eerste halfjaar dat ze alleen fietste steevast berichtjes onderweg: ‘ik ben nu over die drukke weg’ of ‘ik ben iets te laat weggegaan, maar ik fiets nu naar huis’. Vooral dat laatste gebeurde nogal eens. Vaak gebruikte ze de vage omschrijving ‘door omstandigheden ben ik wat later’. Die omstandigheden hielden meestal in dat ze simpelweg te laat in actie was gekomen, maar door de spraakberichten hoefde ik me in elk geval geen zorgen te maken. Eenmaal naar de middelbare school was dat in eerste instantie niet zo cool. En dus vroeg ik me weleens af waar ze toch uithing. Want met dank aan de hedendaagse techniek kan ik thuis perfect zien hoe laat zij vrij is en inschattend dat ze met 1,5 uur toch echt wel die 14 kilometer kan fietsen, begon ik me na deze tijd enigszins af te vragen waar ze toch bleef. Inmiddels heeft ze haar spraakberichten weer opgepakt en laat ze trouw weten als ze onderweg pauze houdt - dat zouden wij vroeger nooit doen, maar het boeit haar niks – of als ze eerder vrij is dan verwacht. Ook het gewone appen is ze inmiddels heel bedreven in. En zo krijg je als moeder geregeld een heerlijk inkijkje in het puberbrein. Dat focust zich zoals bij vele moeders bekend bij voorkeur op eten en dan het liefst junkfood. Dat ik om 8 uur ’s ochtends al een foto uit het bushokje van de pizzareclame krijg, kijk ik dan ook niet van op. De tekst: ‘dit is je teken om vanavond pizza voor mij te regelen’ maakt me wel aan het lachen. Ze stuurt me ook foto’s van haar natgeregende broek ‘lekker droog zeg’ en een online gevonden aangeboden verzorgpony ‘wil je hier heel goed over nadenken’. Daar was ik snel uit. Hoewel ze pas in december jarig is, krijg ik ook wekelijks een update van haar verlanglijst. Die houdt ze bij in een online programmaatje en elke wijziging moet gedeeld worden in mijn whatsappkanaal. Heel voorzichtig heb ik haar al even gemeld dat niet álles wat op dit lijstje staat haalbaar is. Prompt ging ze de opties nummeren in volgorde van belangrijkheid. En schoof er weer een update in mijn whatsapp. Soms heeft ze blijkbaar gewoon even behoefte aan contact. Dan stuurt ‘hoi’. En stiekem word ik daar heel blij van. Ik antwoord gewoon trouw met een hartje. Of het nou cool is of niet.