De opmars naar de Avondvierdaagse

De Avondvierdaagse staat gelijk aan vier uitdagende avonden. Nou is het echt niet zo dat ik niet vier avonden lang vijf kilometer kan lopen. Laat ik dat direct maar even uit de wereld helpen. En ook mijn dames zijn prima in staat om elke avond een uurtje rond te wandelen. Maar alleen al om 18 uur aan de start verschijnen, is andere koek. Het vergt een nauwe planning waarbij rond kwart over vier ’s middags al achter de pannen staan, geen luxe maar noodzaak is. Dit houdt ook van alles in voor alle sportieve en muzikale activiteiten van de dames, laat staan, dat speeldates in dit soort weken zeker een ‘no go’ zijn. Handige moeder die ik ben; ik heb dus de dames opgegeven voor een kennismaking met zeilen. Van 15 tot 17 uur in deze week. Dan gaat dat om kwart over vier achter de pannen staan in elk geval niet lukken. Die dag wordt een gevalletje van broodje in de hand op de achterbank van de auto. Enerverend wordt het in elk geval wel. Saai is ook maar saai, immers. Maar goed, met alleen op tijd eten ben je er echt niet. We moeten denken aan het juiste schoeisel – ik zal vast niet de eerste zijn die er met kids gehuld op slippers aan komt zetten -, de juiste outfit – hoe warm is het en gaat het droog blijven? – en noodzakelijke attributen zoals zonnebrand, muggenspray en water. En natuurlijk snoep, want geen kind loopt dat uurtje vrijwillig zonder snoep. Waarbij ook standaard het eerste snoepje in de mond zit zodra het startschot gegeven is. Is het één grote ‘opvretersbende’? Bij ons zeker niet, maar zoals ik wel vaker verkondig: allergisch voor snoep ben ik niet. Aangezien naar het toilet gaan geen optie is, zodra je vertrokken bent, moet er in ons huishouden niet alleen thuis maar ook in de sporthal verplicht een poging tot het goed legen van de blaas worden gedaan. Toen de jongste twee nog klein waren, moesten zij zo vaak onderweg ergens plassen dat er amper een winkel is waar we het niet hebben gevraagd en er zelfs vaak standaard een potje meeging in de kofferbak voor de vele noodgevallen. Nu ze negen zijn, is dat geen optie. En wil hun moeder er ook niet meer mee lopen. Dat vooral. Manlief is normaal onze achterwacht die het mogelijk maakt dat ik zonder opruimen van borden zo de deur uitloop met de dames en na de vijf kilometer wordt ontvangen met een koud glas drinken. Maar helaas voor mij is hij met oudste dochterlief op schoolreis. Dit betekent dus extra werk thuis en één paar minder ogen onderweg om die tweelingdames niet kwijt te raken. Klinkt als een beproeving? Toch gaan we weer! Stiekem tellen zij de dagen alweer af en bereid ik dit alles zo goed mogelijk voor. De paden op, de lanen in. En daarna zelf maar een koud glas drinken in tappen.