Onbekend terrein verkennen: sportwedstrijden in het weekend
Elke zaterdag de wedstrijd en dan langs de lijn; het is ons tot nog toe aardig onbekend. Oudste dochterlief koos ooit voor paardrijden en geniet vooral van het bezig zijn met de diertjes. Hoewel ze vol overtuiging en enthousiasme meedoet aan de jaarlijkse wedstrijd lijkt er weinig hoop dat ze ooit echt in de prijzen zal vallen. Ze heeft niet het lef om extreme dingen te doen met het paard en ze heeft zeker niet de ouders die hier enthousiast in meegaan. Onze jongste dochter hopte – zoals verwacht – van sport naar sport en weet nog altijd niet zo goed waar ze echt blij van wordt. Turnen liet ze achter zich voor het ooit tot een wedstrijd kwam, dansen bleek bij de eerste les toch niet iets om mee door te gaan en deze winter stond ze elke week op het ijs, maar schaatsen lijkt ook niet iets waarmee we het met haar tot serieuze wedstrijden schoppen. Dat vinden wij ook niet erg; sporten doen we in eerste plaats voor het plezier en de ontspanning en mocht iemand tot meer komen, dan zien we het wel. De middelste zit al jaren op atletiek zonder dus aan wedstrijden mee te doen. Deze perfectionist zag dat niet zitten en voor ons is het geen must. Afgelopen jaar ging de knop opeens om. Met zijn allen togen we op een koude zaterdagochtend – de wekker ging! – naar een wedstrijd die gelukkig binnen in de sporthal plaatsvond. Oudste dochterlief kon weinig begrip opbrengen voor de opgelaaide spirit van haar zusje en zat de drie uren dat we daar aanwezig waren uit met muts op haar hoofd – nog nét niet vóór de ogen. Manlief en ik concludeerden stilletjes dat dit wellicht het beeld is waar we nog de komende puberjaren tegenaan gaan kijken. Maar daar kwamen we niet voor. De middelste werkte onderdeel na onderdeel af. Zoals ik al zei: mevrouw is een perfectionist. Je zag haar soms in een sprong al opgeven en niet tot grootse prestaties komen, maar meedoen is zeker belangrijker dan winnen. Leuke bijkomstigheid als je voor het eerst meedoet in deze sport: alle prestaties werden als PR genoteerd. Elke afgerond onderdeel verscheen in de atletiek-app met dit oh zo bevredigende blokje erachter. Toch leuk. En omdat de pupillen uiteindelijk wel beloond werden als groep liften wij dankbaar mee op de inzet van één zeer fanatieke jongeman die ons naar de tweede plaats trok met zijn prestaties. Zelfs die perfectionist van ons vergat daardoor even haar veel te hoge lat en liet het beste van zichzelf zien tijdens een ongekend spannende estafette. Toen het team won, kon zelfs de puberdochter enig enthousiasme opbrengen. Hierna besloot onze atleet dat dit naar meer smaakte. Komende week staan er zelfs twee wedstrijden op de planning. Daar gaan ons uitslapen, vrees ik. De jongste twijfelt alweer over een nieuwe sport: tennis. Ik zie ons nog geen uren langs die baan hangen, dus we hebben haar eerst een nieuwe dansgroep aangereikt. Die ene atleet is al heel wat voor ons doen.
