Een haan op sokken en nog meer beestenbende

Lekker op vakantie gaan heeft natuurlijk oneindig veel voordelen. In mijn column van vorige week heb ik die uitgebreid benoemd. Heel veel nadelen kan ik niet bedenken – op de mega hagelstenen aan het Gardameer na dan, al zijn wij die net misgelopen – maar één ding is altijd wel lastig: we moeten onze diertjes achterlaten. De hond en de katten gaan eigenlijk ook op vakantie. Zij brengen de drie weken zonder ons in een pension door waar de katten heerlijk vertroeteld worden en de hond in een roedel zich uitleeft. Hij slaapt dan ook minstens drie dagen als hij weer thuis is, maar op de foto’s die we in Italië online gepost zien worden, zien we een blij en tevreden hondje ronddartelen. Het is altijd wel even zoeken wie van de 5 à 6 zwarte labradors de onze is; gelukkig is ons mixtje aan een pluimpje aan de staart te herkennen. Het gedrag spreekt vaak ook boekdelen: deze 35 kilo wegende jongen heeft geen enkel idee van hoe lomp hij is en kruipt het liefst nog op schoot. De katten zien we minder vaak voorbijkomen; die pensionmedewerkers hebben natuurlijk ook wel wat beters te doen dan elke dag foto’s maken en op social media plaatsen. Áls onze twee harige vriendinnen dan eens in beeld komen, is dat wel extra feest. Onze Zus – een ragdoll die heel weinig met haar leven doet – is een beetje een zorgenkindje. Ook in het pension merkten ze op dat ze wel erg oud aan het worden is. En dan weet je dat je ze op een goed adres achter laat. Maar die Zus dus, bleek niet per se last van de ouderdom te hebben, maar had een ontsteking die zich pas uitte toen wij haar weer thuis hadden. Uiteraard op een zaterdag – onze dieren doen het liefst in het weekend extra dramatisch – kon manlief met haar in allerijl richting de dierenarts die beaamde dat ze heel erg ziek was. Toen manlief kon kiezen voor de dagenlange opname of de minder nette snelle ingreep, ging hij voor dat laatste waardoor onze Zus als een soort oorlogsslachtoffer weer mee terug kwam. Gelukkig scharrelt ze inmiddels weer fijn door het huis. In de tuin huizen dan nog twee konijnen en de kippen en hanen die tijdens onze vakantie door oma verzorgd worden. Helaas voor de jongste ontdekten we net voor ons vertrek naar Italië dat haar Elly een Ellert is en dit tweede haantje moet verhuizen. Ook onze Puk loopt al te kraaien en moet nog een nieuw onderkomen vinden. Alleen Tina is echt wel genoeg. Na drie weekjes in de ren, mag deze haan weer los rond scharrelen en moeten we soms even in overleg voor we vrij door de tuin kunnen bewegen. ‘Tina is heel lief’ zeggen we dan tegen hem en dat doet het hem vaak wonderlijk genoeg wel. Op een gegeven moment vonden we Tina wel erg weinig rondlopen, tot oudste dochterlief de angstvallige blikken van Tina op de grote opblaaslama voor in het zwembad spotte. En inderdaad: toen die verplaatst werd, durfde hij weer op pad. Een haan op sokken dus. Maar bij deze ene gaan we het echt houden.