Bakker de Boer
Ien Lutjegast woonde tot een aantal joaren terug Bakker de Boer. De bakker bakte niet zelf, moar kreeg zien handel van andere bakkerijen. Hij bezörgde stuut en koek aan huus, zien vrouw verkocht de handel vanuut de winkel en op zotterdag had hij extra hulp van jongelu die der op uut trokken met een bakfiets. Ien e winkel verkocht de bakker ok toverballen veur 1 cent per stuk en die wadden oarig ien trek bij de schoeljeugd. Ien e zummer verkocht de bakker ok ies van de Friesche Koe.
Van stuut verkopen allinneg kon e bakker en zien gezin niet leven, doarom verkocht hij ok patat en frikandellen. Het hoogtepunt was dan de feestweek ien et dörp, doar had de bakker zien kroam en verkocht hij van alles aan e hongerige feestweekgangers. Veur et bakken moakte de bakker gebruuk van een vispan. Makkelk was dat et feestterrein vlak achter zien huus laag, mocht de veurroad op weden, kon er het snel bijvullen deur eemen noar huus te goan. En op mooie zummeroavends gooide de bakker zien garagedeuren open, dan kon je eemen bij hem ien e tuun zitten en zette hij zien bakoven aan. Menigeen dronk zo een bierke bij hem en at ondertussen een frikandel.
Op ollejoarsdag was et noatuurlijk euliebollen bakken, vanoaf ’s mörgens hiel vroeg was de bakker al ien e weer. Bakken ien e garage, dan ging de veurroad noar de winkel en doar hielen de klanten et weg. Et mooie van e bakker was ok dat hij gien openingstieden kende, je konnen der bij wieze van spreken dag en nacht terecht. Et bijzondere van e bakker was ok dat hij de ziekte van Parkinson had, je hadden niet veul neudig om dat te zien. De bakker slingerde alle kanten op, menigeen docht dat hij dronken achter et stuur zat, moar de werkelijkheid was dat de bakker nauwelijks of misschien wel hielemoal gien alcohol dronk. As klant wis je dat en kreeg je een keer een pak koekjes woarvan de helft broken was, zeurden je niet, et was niet aans en ze mossen toch stuk bij et eten. Van dit leste moakte ok Arjen Lubach nog gewag ien zien boek ‘Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend’. Deur zien Parkinson is de bakker ok een keer te woater roakt, vanuut de Helmhuus ree hij de deurgoande weg langs et kenoal op en verloor de macht over et stuur. Hij roakte te woater en wonder boven wonder, wis hij zichzelf te redden. Van e stuut was die dag niks meer over, die kon je as verloren beschouwen.
Der is nog een mooie anekdote te vertellen over de bakker. De bakker gaf olle stuut weg veur de knienen van zien buurman. Et liefst hadden ze de ongesneden stuten, die werren deursneden en te dreugen leit, zodat de knienen der lekker op knoagen konnen. Moar op een zotterdagmiddag kwam de bakker om te vroagen of de stuut al ophoalt was. Dat was zo. En hemmen jim et al sneden? Nee, dat niet. Gelukkig, zee de bakker, dan nem ik ze weer met en doe ik dat zelf, want dit is stuut dat mörgen noar de kerk moet en bruukt wordt bij et oavendmoal.
De bakker was een man met een haart van gold. Loater is de bakker noar Grootegast verhuusd, stuut verkopen dee der niet meer. Zo ging hij regelmoatig zotterdagmiddags noar et voetballen, dat von er mooi. Zien eigen zeuns voetbalden ok, der wer zeit dat één van de twee de tegenstanders wel es uutschol, woarbij hij et beroep van zien pappe niet verloochende. ‘Gebakje! Gevulde koek! Kroakeling!’ klonk et dan over et veld. Kom doar tegenwoordig moar es om. Heloas is de bakker der niet meer, moar dat die man zolang met zien Parkinson stuut bleef verkopen, is oprecht een meroakel te noemen.
Eelke Solle
Mientje: ‘Genog stuut op e plank hemmen!’
