Ik Proat Plat: Vekanzie
t Was ien t joar 1978 dat ik mien allereerste butenlandse vekanzie moaken ging. Mien verkering was vrachtwoagenchauffeur, dus hij wist de weg wel en ien zien groene Taunus gingen we noar Coo in België. De wegen wadden toen nog niet zo as nou, veural dat stuk deur Limburg von ik wel n heul lang enne. Uuteindelek kwammen we bij de grins, ien die tied wadden der nog slagbomen over de weg. We mosten onze paspoorten zien loaten, de douaniers bekeken onze pasfoto’s en keken ons heul streng aan. Gelukkeg kwammen ze niet uut et hokje en deden de slagboom omhoog. We mochten deurrieden, ik was veur t eerst ien t butenland!
t Was geliek heul aans en t voelde ok heul aans. Zukke hoge bergen had ik ja nog nooit zien. Toen we aankwammen ien Coo wa-der nog wel n plakje veur ons. Ien die tied hoefde je nog niet te reserveren. Wij gingen onze bruun/oranje tent opzetten, inrichten en t kamperen kon begunnen. De groene Taunus noast de tent parkeerd, zodat we niet veul last hadden van de rechter buren. Aan de andere kant ston n klein caravantje, echt n heul klein dinkje, een éénpersoons caravan. As we soavonds op e luchtbedden lagen heurende we dat er één ien e caravan ging en smörgens wiet op e tied ging er weer vot. Nijsgiereg as we wadden, wollen we toch wel wieten wel doar ien die caravan huusde. Dus wij die oavond net zo laang opblieven todat die persoon thuuskwam. t Bleek n manpersoon te wezen, zag er n beetje zunderling uut. Hij keek stiekum noar ons, mor zee niks. Mor wij wisten nou ien elk geval wel doar sliep.
Bij Coo had je een attractiepark en doar mosten wij vanzelf ok even kieken. We hadden der al n tiedje omstruund toen we ieneenent die kirrel zagen die noast ons op de camping ston. Oh, dan warkt er hier zeker, zeden we tegen mekoar. t Was alpmoal wel wat vrimd, hij dee niks hij ston allinneg wat te loeren noar de minsen, toen kreeg er ons ok ien t oog. Wij keken hum ok aan, toen er dat ien e goaten had ging er der rap vandeur. Vrimde kirrel heur. Wij hadden een leuke dag ien t park, lekker wandeln ien e omgeving en soavonds uut eten. Der stonden kikkerbiltjes op et menu en mien verkering wol dat wel es proberen. Nou ik niet, doe mij mor n veilege schnitzel. De kikkerbillen smoeken noar piek, dus zo vrimd was t nou ok weer niet.
Zo as dat gijt op campings moak je vekanzievrienden. We trovven een jong stel uut Zeuvenhuzen en et klikte goed. Soavends wat proaten en drinken veur de tent en al gauw was t loat, dus op berre. We lagen al n tiedje op t luchtberre en wadden al ien e soes, ieneenent heurende we wat rondom onze tent slupen, vlak bij mien heufd. Ik lag stief van schrik, wat of wel wa-dat? Hij of het strukelde over n scheerlien en et tentdoek bewoog heulemoal. Toen bleef et n pooske stil. Wij lagen nog stief van schrik en net toen we weer wat ontspanden, klonk der n harde proest. Ik gieren, mor mien verkering sprong uut e tent en zol die persoon wel es even griepen. Mor hij was te loat. Die omstruunder ging et kleine caravantje ien en sloeg de deur met n klap dicht. Tsjonge, wat n enge kirrel. Noadat de adrenaline uut ons lief was, konden we eindelek sloapen.
Smörgens kwammen we deur de nachteleke belevenissen loat van t berre. Ik zol noar de bakker om wat croissantjes en n stokbroodje en zie dat et plak noast ons leeg is. Woar wa-die vrimde kirrel met zien kleine caravannetje bleven? Eerlek gezegd was ik bliede dat er vot was, hadden we doar gien last meer van, mor vrimd was t wel.
Een poar joar loater hadden we n huus huurd ien Redu, ok ien e Ardennen. Redu stijt bekend as boekenstadje, der binnen alpmoal boekenwinkeltjes. Veul tweedehands boeken, mor ok nije en antieke boeken. Echt heul biezunder. We moeken et festival “Nacht van het boek” met, wat een hiele belevenis was. t Huus wat we huurd hadden was ok n hiele belevenis. Toen we der aan kwammen was t net of de eigenoars nog mor net vertrokken wadden, alle jassen hongen nog aan e kapstok en de schoenen en leerzen stonden der onder. De kattebakken wadden nog vuld. Et eten stond nog niet op de toavel. Zollen we hier wel goed wezen?
Een klein deurtje ien e gang was de deur noar de kelder. Ik heb er hiel even ienkeken, et wotter stond tot halverwege de trap en t oogde eng. t Was ien de tied van Marc Dutroux, dus gauw die deur weer dicht en op slöt. Woar wadden we nou weer beland? Òfgezien van n olle dronken kirrel die ons “gratuit” brandholt aansmeren wol, wel drie keer per week, hemmen we n mooie tied had ien de Ardennen en gien vrimde dingen meer beleeft. Toen mor weerom noar huus (Foto: Beeldbank Groningen, PeeboscherDwarsReed).
Leneke Struiksma
Mientje: ‘Toch is et naargens beter as thuus!’
