Niemandsland

We kennen het allemaal wel, denk ik, die laatste twee weken van het jaar vertoeven we in een soort niemandsland. Een vacuüm tussen het ene jaar en het andere dat vooral bestaat uit feestdagen afgewisseld met dagen zonder betekenis waarin er weinig nuttigs op de planning staat en er ook weinig nuttigs gedaan kan worden. In huize Wijnands waren de dames al even het gevoel voor tijd kwijt. ‘Mama is het nou zaterdag of zondag?’ en de puber was het spoor al helemaal bijster: ‘ik weet niet meer wanneer de winter begint’ hoorden we terwijl er dikke sneeuwvlokken uit de lucht vielen. Buiten is die in elk geval al goed begonnen. We hielpen haar ook maar even herinneren dat dit volgens de kalender ook al aan de orde was. De dagen regen zich aaneen zonder betekenisvolle uitschieters en met een heleboel samenzijn. ‘Komen opa en oma nou alweer?’ Ja, na de Kerst vieren wij ook Oud & Nieuw nog een keertje met elkaar. We gingen van gourmetten, naar nog een rondje gourmetten omdat er nog genoeg over was, naar een hapjesavond, naar oliebollen bakken en ach, om het af te leren en alles toch nog niet op zolder stond, gingen we nog een keertje gourmetten. De laatste keer was de hoeveelheid groente en rauwkost overigens al fors toegenomen, omdat we daar simpelweg steeds meer zin in hadden. Zelfs de puber had wel trek in iets normaals te eten. Om toch nog ergens tussendoor wel de stapels werk op onze bureaus weg te zetten, rolden manlief en ik geregeld vroeg het bed uit om zo in pyjama in achter de computer te starten. En als er dan toch meer werk blijkt dan verwacht – zo’n krant gaat nou eenmaal altijd door, ook in de dagen in niemandsland – kon het maar zo zijn dat wij rond twaalven nog steeds in die pyjama aan het werk waren. De kinderen sloten zich tevreden aan bij deze nieuwste mode en besloten soms zelfs dat het al niet meer loonde iets normaals aan te doen voor die dag. Op de één of andere manier gedijt dit allemaal ook alleen in deze rare laatste dagen van het jaar. De belofte van een nieuw jaar bracht hier langzaamaan de prikkel om niemandsland weer achter ons te laten. Op 1 januari kwamen we nog even bij van het late naar bed gaan, maar de dag gingen we weer de deur uit. Er werd weer gewerkt, gespeeld en we liepen in normale kleding rond. Opeens leek niemandsland weer ver weg. De kerstboom moest het veld ruimen. De lampjes aan de woning zijn grotendeels weer uit. Al het snoepgoed is – godzijdank – zo goed als op. In de weekplanning staan weer normale activiteiten. ‘Ik heb nog vakantie’, probeerde één van de dames op zondagavond nog. Inmiddels zit ook dat er weer op. Tot volgend jaar niemandsland.