Hinke Klijnstra doet aan kunstzinnig kantweven: ‘Dit is alles wat ik altijd heb gewild’
BUITENPOST - Een eeuwenoude hobby die waarschijnlijk al in de prehistorie is ontstaan: weven. Toch is deze kunstvorm nog lang niet uitgestorven. Bezig zijn met textiel loopt als een rode draad door het leven van Hinke Klijnstra. Het is ook in haar huis terug te zien. Een groot, rond weefsel hangt aan de muur boven de eettafel. ‘Dat noemden we vroeger een ‘fietswiel’’, vertelt Klijnstra. Even kijkt ze naar het weefsel. ‘Deze heb ik 1977 gemaakt. Dat weet ik nog goed, want het was na de geboorte van mijn dochter.’
Als kind was Klijnstra al gek van textiel. ‘Ik weet nog dat we op de kleuterschool een stukje karton kregen, dat door de juf was besponnen met draden’, blikt ze terug. ‘Wij mochten de draden door elkaar heen weven tot het een boekenlegger zou worden. Ik weet nog dat ik die kleurtjes zo mooi vond.’ Naast het weven bleef Klijnstra zich ook op andere gebieden ontwikkelen: ‘Ik was altijd bezig met prutsen met vlakjes en borduurseltjes. Het is dan misschien geen verrassing dat ik handwerken vroeger het leukste vak vond op school’, voegt ze met een glimlach toe. ‘Die plakhandjes nadat we met de metalen breipennen bezig waren geweest, zal ik noot meer vergeten.’ De volgende stap voor Klijnstra was dat ze naar de huishoudschool ging om zich daar meerdere nijverheidsakten toe te eigenen. ‘Het was meer dan alleen naaien. Ik heb daar bijvoorbeeld ook leren stofversieren, kantklossen en weven. Vilten was er toen nog niet, maar het was op z’n terugkeer.’ Uiteindelijk heeft Klijnstra zich opgeleid tot docent textiele werkvormen en gaf ze in de jaren 80 weeflessen in Buitenpost. Rond 2000 voegde Klijnstra zich bij een weefkring. ‘Ik kwam een cursiste uit mijn oude klas tegen. Ze zei: kom ook bij onze weefkring in Drachten. Even had ik mijn twijfels: ik had nog geen weefgetouwen thuis, ik was bezig met mijn omscholing op het HBO en ik had pubers thuis. Toch besloot ik te gaan.’ Het blijkt de goede keuze te zijn geweest. Klijnstra komt in de groep WEEFDESIGN namelijk in aanraking met kunstzinnig kantweven. ‘Toen ik dat zag, dacht ik: dit is alles wat ik altijd heb gewild’, vertelt ze met een glimlach. ‘Het was namelijk een combinatie van kunst en weven.’ Op dit moment is de groep bezig met de opdracht ‘Aboriginal Kunst.’ ‘We krijgen elke keer dat we elkaar zien huiswerk mee’, legt de kunstenaar uit. ‘Vervolgens leggen we allemaal onze werken op tafel. Het bijzondere is dat je gelijk kunt zien welk werk door wie is gemaakt. Je ontwikkelt namelijk altijd een soort eigen handschrift. Dat is met schilderen zo, maar ook met weven. Soms kom je aan met iets wat in jouw ogen compleet is mislukt. Na het bespreken ga je dan toch weer met een kunstwerk naar huis. De andere leden kijken namelijk met heel andere ogen dan jij. Dat is het fijne aan de groep.’ Afgelopen juni waren de kunstwerken van Klijnstra te bekijken tijdens het Rondje Kunstzinnig. Op een van de locaties konden bezoekers haar weefsels en viltwerken bekijken. ‘Het is fijn dat er steeds meer belangstelling is voor dit soort ambachten. De academies proberen namelijk weer een koppeling te leggen naar vroeger’, ziet Klijnstra. ‘Het is eigenlijk een beetje als vergeten groente. Het zou toch zonde zijn als zoiets verloren gaat?’
