Een minuutje met een man meer als beloning voor spelbederf? Proost!
door Johan Kamphuis
Willem II trainer John Stegeman heeft natuurlijk een punt. Na de belachelijke regels rondom onschuldige biertjes op het veld raakt de menselijke maat steeds verder uit het zicht. Je kunt de gok wagen: zonder een kaart te krijgen een speler even flink raken, zodat die behandeld moet worden en hoera, je speelt na dit spelbederf als beloning een minuut met een man meer. Stel je voor: je krijgt een klap op je kop op straat en moet door een arts gezien worden. Als beloning mag je dan ook nog een nachtje in de cel doorbrengen.
Die regel moet óf in het café in de late uurtjes zijn bedacht óf door iemand die de greep op de werkelijkheid helemaal kwijt is. Wellicht een combinatie. Het zijn ongetwijfeld dezelfde mensen die ook de regels rondom strafschoppen hebben bedacht. Breng het gewoon terug naar ‘hands’ of ‘aangeschoten hands’. Simpel. Maar vooral ook rechtvaardig, en dat zou het uitgangspunt van iedere regel moeten zijn.
Niemand zal tegen het terugdringen van tijdrekken tijdens wedstrijden zijn. Deze regel heeft echter een behoorlijk pervers kantje en zou daarom per direct moeten worden geschrapt. Accepteer nu eerst eens dat menselijk handelen niet maakbaar is. De hang en zucht om alles naar de hand te zetten begint ziekelijke trekjes te krijgen en is een stuk zorgelijker dan iemand die bij een kleine voorsprong wat meer tijd neemt om zijn veter vast te maken. Of neem de bekende ‘tactische kramp’ van Etienne Vaessen, waarvan we allemaal weten dat trainer Dick Lukkien het moment aangrijpt om de boel even tactisch op orde te krijgen. Nee, het is niet leuk om als toeschouwer tegen allerlei vertragingstactieken aan te moeten kijken, maar tegelijkertijd is het menselijk. Iedereen wil winnen en zoekt dan wel eens buiten de sportieve kaders naar een manier.
De UEFA, de FIFA en de KNVB: allemaal pleiten ze voor sportief gedrag. Maar wat is er sportief aan deze regel? Want wat nodigt nu meer uit tot onsportiviteit: een keeper die wat extra seconden pakt, of een verdediger die bewust een overtreding maakt om de tegenstander een minuut lang naar de kant te dwingen? Het is de omgekeerde wereld.
Iedere speler heeft zijn eigen verantwoordelijkheid. Beter zou het zijn wanneer trainers het juiste voorbeeld geven. Dus geen tactische spoedvergaderingen langs de lijn zodra er een speler op de grond ligt, simpelweg omdat je aan dat onsportieve gedrag niet mee wilt doen. Je kunt het over looplijnen, over doordekken, over ruimtes dichtlopen en kantelen hebben tijdens trainingen. Je kunt ook als staf en spelers eens met elkaar een kopje koffie drinken. Welke trainer spreekt zijn speler nog écht aan op theatraal rollebollen, schwalbes of smeken om kaarten voor tegenstanders? Maar ondertussen wel steen en been klagen over spelbederf.
Duurzame gedragsverandering begint bij bewustzijn en een intrinsieke motivatie. Een jungle van opgelegde regels van buitenaf is niet het antwoord en zal tot steeds meer ontmenselijking en verstikking leiden.
Mensen zijn niet maakbaar, maar als de staf en directie dat wat ze graag willen voorleven en uitdragen, zal de zuivere speeltijd al een flink stuk toenemen. Dan kunnen de voetbalbonden zich bezighouden met werkelijke oplossingen. En dat is niet zo ingewikkeld: het klokje even stilzetten als de bal niet rolt en weer indrukken wanneer die weer rolt. Hoe zuiver wil je het hebben?
