Wat een bevalling! Een nieuwe Blos!
‘Ik weet nog dat er een verpleegster aan mijn bed zich kwam voorstellen: ik ben die-en-die. Nors antwoordde ik: en ik ben aan het bevallen.’ Ik was onlangs bij twee verloskundigen en ratelde honderduit over mijn eigen bevallingen. ‘Oh, en toen ik persweeën kreeg, hadden ze vergeten de gynaecoloog wakker te bellen’, ging ik vrolijk verder. Nadat ik mijn verhaal had afgemaakt en ze in geuren en kleuren had meegenomen naar het moment dat ik manlief zover had gekregen dat hij de telefoon zou afpakken om zelf de gynaecoloog wakker te bellen, bedacht ik me ineens dat ze vast niet op mijn bevalavonturen zaten te wachten. Schoorvoetend beaamden de dames aan tafel dat ze eigenlijk geen supermarkt of school konden betreden en nooit eens rustig langs de sportvelden stonden om hun eigen kids aan te moedigen, zónder dat er wel iemand was die bevalverhalen kwijt wilde of zijdelings opmerkte dat zijzelf of iemand uit het gezin door de verloskundige op de wereld gezet was. En wat betreft onaardige opmerkingen tijdens een bevalling zeiden ze gemoedelijk: ‘we nemen het niet persoonlijk hoor.’ Ik zat daar niet voor mijn eigen verhalen, maar ik was vooral benieuwd hoe het nu is om bijna dagelijks deel uit te maken van zo’n lifechanging moment. Zo lifechanging dat je ook tien jaar later bij elke herinnering aan een bevalling direct weer je eigen verhalen begint op te dissen. Ik zat daar, omdat ook wij tegen een soort bevalling aanhikken: een geheel nieuwe Blos! magazine. De lezers in Roden, Leek, Tolbert, Norg, Peize, Eelde-Paterswolde en Ter Borch mochten ons lokale magazine voor vrouwen al negen keer uit de bus halen - ook al een prestatie om met trots op terug te kijken. Ik zou ook hier oneindig herinneringen aan kunnen ophalen, maar laat ik dat maar niet doen. Wánt die tiende editie, die komt in een totaal nieuwe regio uit. Vandaag lanceren wij Blos! in Assen en dat is toch een nieuw ‘kindje’ die we na veel moeite op de mat leggen. En speciaal voor deze eerste editie ging ik dus verloskundigen interviewen. Ik mocht trouwens veel meer leuks doen: zo kreeg ik tips en tricks van Vera om elke dag nog lekkerder avondeten op tafel te zetten - altijd welkom, vraag maar aan mijn dochters - en mocht ik binnenkijken in een historisch pand in de binnenstad. Als je het over lifechanging momenten hebt: de eigenaren konden ook vol humor vertellen over dat ene huwelijk dat daar plaatsvond, waarbij ze zelf in allerijl als getuigen moesten optreden en hun tienerdochter in paniek extra champagne moest halen. Het mooiste vind ik Dolle Mina Esther die voor haar gevoel soms weleens die lastige dame is, die weer wat moet zeggen. Ik ken dat gevoel en zie eens waar het toe leidt. Krap 2,5 jaar geleden liep ik het kantoor binnen met de kreet: ‘ik heb een goed idee’. Dat idee was Blos! (Nieuwsgierig naar Blos! Assen? Lees mee tussen de digitale edities op dekrantnieuws.nl)
