Een goede campagne gaat niet samen met geslaagd avondeten
Nou dat was weer wat: die verkiezingen. De afgelopen weken werd mijn bestaan door ons weinig anders geregeerd. Talloze interviews met lijstduwers en -trekkers, het verwerken van menig persbericht, aanwezig zijn bij diverse campagnemomenten... Wij weten dat we één keer in de vier jaar aardig geleefd worden door de lokale politiek. Erg vervelend vind ik dat meestal niet, want het is een vermakelijk proces en in een tijd van het jaar waarin het meestal saai en rustig is, is het eens in de vier jaar best fijn om wel te kunnen knallen. Ik zeg hier wel bewust ‘meestal’, want er zijn zeker van die momenten dat al die politieke poeha me even gestolen kan worden. Immers naast veel te druk met het runnen van onze kranten en alles wat we nog meer doen in ons bedrijf, hebben manlief en ik thuis ook nog een ‘gewoon’ bestaan en een gezin. En in de tijd van de verkiezingen gebeurt het net even vaker dan normaal dat ik het vuur onder het avondeten even uitzet om toch eerst dat nieuwtje nog op de site te knallen. De dames zijn er wel redelijk aan gewend dat hun moeder het niet kan laten nieuws voor te laten gaan op koken. Afgelopen woensdag meende ik op verkiezingsdag zelf het wel aardig in kannen en kruiken te hebben. Het werk was goed verdeeld, de dag al goed bezet dus ik had goede hoop dit keer het avondeten netjes op tijd op tafel te zetten. Gezien de logistieke uitdaging van het halen en brengen van één kind om 17.15 uur en 18.45 uur en de ander daar tussenin om 17.45 en 19.10 uur, was een strakke planning ook noodzakelijk. Zal je altijd zien: ergens rond 17.30 uur rolt er toch nog een update van burgemeester Ard van der Tuuk binnen die samen met raadsgriffier Onno de Vries alle 59 stembureaus in de gemeente Westerkwartier bezocht. Wanhopig app ik hulptroepen: ‘als jij de ondertitels doet bij dit filmpje, zorg ik het geplaatst wordt’, maar een foto terug van de pannen op het vuur, boort mijn hoop de grond in. Ik waag me eraan alles klaar te maken voor onze kanalen en dat lukt, al gaat het ten koste van de spekjes die in plaats van knapperig, redelijk verkoold in mijn gerecht belanden. In mijn nopjes met mijn snelle actie en de toffe update van dit duo vanuit de auto - inclusief jaren tachtig muziek! -, zet ik het eten iets laat, maar nog op tijd op tafel. Manlief doet het tweede logistieke rondje, terwijl ik een tweede ronde avondeten kook als er weer een ‘pling’ gaat. Duo Van der Tuuk en De Vries heeft de smaak te pakken en doet een laatste oproep tot stemmen. Dit kan ik toch niet laten liggen. Opnieuw probeer ik een hulptroep - die is nu aan het wandelen; opnieuw verknal ik het avondeten. De ontplofte knakworsten kunnen niet op gejuich rekenen; het filmpje en de oproep gelukkig wel. Mocht u degene zijn die op dat laatste moment tóch is gaan stemmen hierdoor, weet dan dat hier hard voor gewerkt is. En wat ben ik u dankbaar dat het zin heeft gehad. Mijn kinderen, die besloten zelf maar een ei te bakken, ook.
(En die video in de auto konden we u natuurlijk niet onthouden. Hij staat al op al onze social media kanalen, bij deze nog eenmaal toegevoegd. Hulde aan deze twee heren die de hele dag verslag deden van hun tocht langs de stembureaus. Dat hebben ze echt op een geweldige manier gedaan!)
