Het afscheid dat uitmondt in één groot feest
Hoe doe je dat eigenlijk: afscheid nemen van iemand die met pensioen gaat? Want ja, als je te feestelijk inzet, voelt het misschien alsof we heel blij zijn dat hij gaat, maar te treurig is ook niet nodig, want het is geen afscheid zonder weerzien. Ik liep er een paar weken over te peinzen tot ik besloot: het kan niet feestelijk genoeg. Omdat onze collega gek is op fanfaremuziek – elke werkdag horen wij zijn auto al van ver aankomen met deze ‘hoempapa muziek zoals wij het gekscherend noemen op standje te hard – wilde ik een aubade regelen. Een hopeloze kwestie tot ik op het briljante idee kwam Folkert-Hans te bellen. Voor feestelijk zit je bij deze muzikant wel goed, al kon ik niet vermoeden hoe feestelijk. We begonnen wat voorzichtig: onze collega moest immers verrast worden, dus Folkert-Hans vermomde zich met een muts en bouwde in de luwte op. ‘Moet dit niet aan de achterkant van het pand’, vroeg ik nog, maar nee hoor, volgens de muzikant was zo op de ruime parkeerplaats voor ons pand hartstikke gezellig. Dus mocht u afgelopen donderdag wat lawaai hebben gehoord bij de Kanaalstraat in Roden; dat waren wij. We liepen de polonaise, hosten op de muziek en zongen you’ll never walk alone. Folkert-Hans liet ons een mars lopen en zette ons aan de cha-cha-cha. En dat dus allemaal op dat parkeerterrein voor de deur. Tja, zei ik tegen mijn dochters die er ook waren: ‘heel saai is het met je ouders nooit.’ We horen wel eens dat we teveel verloop hebben onder ons personeel. Soms komt het vragend of begripvol tot ons, een andere keer ietwat verwijtend. Maar laten we dan dit ook eens delen, want met Henk werkten we bijna 16 jaar. Dat is een serieus groot deel van mijn bijna 42-jarige bestaan. En zoals Henk zei: ‘waren we altijd blij met elkaar, nee. Maar je moet soms de hand in eigen boezem steken, dat moet de jeugd vaak nog leren.’ Overal is weleens wat, maar we hebben het ook heel mooi gehad. In elk geval sowieso op die allerlaatste dag van hem. ‘Hou het in de benen hier’ gaf hij ons mee en daar doen we alles aan. Hopelijk met de club mensen die er zit, maar soms scheiden wegen en is ook dat prima. Want er waren toch ook meerdere oud-werknemers die de moeite namen om Henk een fijn pensioen te wensen. Een afscheid is niet altijd bar en boos en zeker niet altijd vol wrok. Het is ook vaak: het was mooi en het ga je goed. Stap nog eens binnen, Henk. Volgende keer onthalen we je niet meer met toeters en bellen. Maar de koffie staat altijd klaar.
