Sneeuwpret

Niks werkt beter om de kinderen uit bed te krijgen dan een vers pak sneeuw. Normaal gesproken zijn er weinig enthousiaste geluiden in ons huishouden op de ochtend, maar hoe anders was dat afgelopen week. Ontbijt werd vlot gegeten en zelfs de extra kledingstukken in de vorm van skibroeken en extra truien gingen zonder moeite aan. Ook de pré-puber twijfelde geen moment of zij ook in zo’n dikke waterdichte broek zou rondlopen. Ik vermoed zelfs dat zij in zo’n voor deze leeftijd typerende lamlendige bui, de skibroek niet eens uitgetrokken heeft in de klas. Alleen winterlaarzen ging haar te ver; ze was veel cooler op haar schoenen. Toen die na een dag niet meer waterdicht bleken, moest ze op oude snowboots van mij en haar gezicht sprak meer dan boekdelen die dag. Dit is dan ook zo’n beetje de enige rimpeling van afgelopen week, want sneeuwpret doet alle problemen en tegenslagen even vergeten. Ik merkte het zelfs aan mezelf. Mijlenver loop ik achter in mijn werk, maar toen de dames eenmaal begonnen met het bouwen van een sneeuwschans, kon ik het niet laten ook even wat tactische tips te geven. Voor ik het wist stond ik met een sneeuwschep in de hand mee te bouwen en het is dat niemand mij kon helpen balanceren met die slee op de top; anders was ik zeker weten ook even ervan af gegleden. Wat was het toch genieten en die kids bleven maar doorgaan. Even een warme chocomelk tussendoor kon zelfs niet, want ze waren ergens ook oh zo bang dat die sneeuw weer weg zou smelten. En competitief als die tweelingdames van ons zijn, hadden ze ook vrees dat de ander meer sneeuw zou verbruiken en het uiteindelijk ‘op’ zou zijn. Het hele arsenaal aan winterpret kwam voorbij. Het begon voorzichtig met een sneeuwpop die gezelschap kreeg van een hele familie. Na de sneeuwschans waagden ze zich ook nog aan een iglo en ergens tijdens het bouwen verzandden ze in een sneeuwballengevecht waar ik wijselijk maar even bij weggelopen ben. Ik zag vanuit huis hoe het meegekomen vriendje geen sneeuwballetjes voor in de hand gooide, maar een soort sneeuwbommen van het formaat basketbal lanceerde richting mijn dames. De tweeling tackelde elkaar en stortte dan een soort sneeuw waterval over elkaar uit. Desondanks kwam iedereen redelijk lachend weer binnen. De grootste uitdaging van de dag was het drogen van handschoenen, skibroeken, mutsen en warme sokken. Oh ja en de winterjas natuurlijk, want als je zo’n sneeuwbom bij je jas in kreeg of een sneeuwwaterval mocht incasseren, kwam je jas er niet heel ongeschonden uit. Aan alle pret komt dan toch een eind. De sneeuw wordt papperig, de poppen storten weer in en de schans raakte onbruikbaar. Toen ze ook nog eens een hondendrol door een nieuwe bal rolden, was de lol er echt af. Opeens verlangden ze naar korte broeken en slippers. En warempel: het weerbericht rolde mijn mailbox in en we zouden weleens op onze wenken bediend kunnen worden. Nu moeten we eerst weer op zoek naar dit alles, wat ergens bedolven ligt onder al die skibroeken en handschoenen.