Het is druk
Toegegeven: het is een soort nationale ziekte. En waarschijnlijk het meest gegeven antwoord op de vraag ‘hoe gaat het?’. Druk. Maar al ben ik redelijk wars van meelopen of trends; man, wat is het toch druk. Nou ben ik van mezelf best georganiseerd, dus dat helpt enorm mee in tijden dat het zo druk is. Beproefde methodes om deze periodes door te komen zijn: een opgeruimd huis, een lijst om weg te werken en rust bewaren. Dat eerste is over het algemeen altijd een probleem. In mijn huishouden vinden we vier rommelkonten en ik zei de gek. Elke vrijdag, als de ene tot laat aan het sporten is en we het avondeten uitstellen tot na zevenen, pak ik de ruimte die vrijkomt om als een ware tornado door het huis heen te razen. Ik start standaard in de gang en begin met rondslingerende schoenen en tassen of post wat doordeweeks niet belangrijk genoeg leek om aandacht aan te besteden. Een klaargezette wasmand wordt gevuld met alles wat eigenlijk niet beneden maar boven hoort en vaak heb ik binnen een uur heb ik het huis verlost van rondslingerende kledingstukken, vergeten papieren of niet afgeronde knutselwerken. Voor iedereen die met stress het weekend in gaat, kan ik dit van harte aanraden. Net zoals het werken met lijstjes. Eén nadeel daarvan: als je niet oppast, maak je lijstjes van lijstjes en besteed je hier meer tijd aan dan aan het wegwerken van de punten op die lijstjes. En zo kan ik in dit soort periodes niet alleen een lijstje in mijn digitale notitieboek bijhouden, maar is er ook eentje te vinden op de bureaulegger op kantoor, ga ik daarna vrolijk verder op losse post-its en staat op mijn tweede beeldscherm standaard een word-document open met allerlei andere notities. Zoals ik al zei: die lijstjes werken het beste als je ze wegwerkt en niet verzand in het aanleggen. Dus hoe druk het ook is, geregeld ga ik zitten en doorhalen, markeren of wissen. Doei taakjes die ik toch heb weten af te ronden. En dan: rust bewaren. Maar als ik rond race van werk naar huis, via schoolplein en de nodige sportieve of muzikale activiteiten van de dames, weer door moet naar een interview en dan aan de keukentafel tussen spelende en soms schreeuwende – of ruziënde, dat is de ergste -, altijd kletsende of zingende meisjes nog even wat af wil maken, voel ik me alles behalve rustig. Sterker nog; ik denk dat ik dan wel de meest onrustige, maar vaak ook wel de meest creatieve en productieve, versie van mezelf ben. Waarom ik nog steeds nooit ten onder ben gegaan in deze periodes van drukte, zou ik niet kunnen zeggen. Blijkbaar werkt de gebrekkige en haperende combinatie van de drie hiervoor genoemde basismethodes toch goed genoeg om over het algemeen redelijk te slapen, toch nog tijd te vinden om even met de hond te lopen – lifesaver - en vooral: beseffen dat er nog altijd genoeg is om om te lachen. Zoals hoe vréselijk druk we toch zijn.
