Kinderfeestje van de tweeling; double the trouble, double the fun?

Het vieren van de verjaardag van onze tweelingdames kan soms uitdagend zijn. Over het algemeen vinden we prima onze weg in deze gedeelde feestdag. We hangen bijvoorbeeld de favoriete slingers van de één aan de ene kant van de kamer en vullen de andere zijde met de voorkeur van de ander en beide kiezen gewoon een lievelingstaart uit. Ze krijgen cadeaus die totaal verschillend zijn, maar ook wel exact hetzelfde of soms een kleine variatie in kleur. Allebei een eigen traktatie is ook geen punt,m maar doen we ook voor allebei een eigen kinderfeestje? Dát was de grote hamvraag dit jaar. Tot nu toe had niemand er moeite mee zijn feestje te delen, maar dit jaar kwamen er barstjes in dat verhaal. Ze zijn alweer negen en beiden wilden ook wel eens een feestje zónder de ander. Maar zolang dat de enige variatie in kids was die wij konden ontdekken, leek het ons weinig zinvol om gescheiden op pad te gaan. Vooral kostbaar en vragen om moeilijkheden, want als je met exact hetzelfde clubje op pad gaat met de één en een week later met de ander, dan wordt het één grote vergelijkronde waarbij de opmerkingen als ‘vorige week was het gezelliger’ of ‘nu is de patat lekkerder’ waarschijnlijk niet van de lucht zijn. En dan is het effect om even niet vergeleken te worden met je tweelingzus er juist niet. Dus: samen maar weer, maar dan volgt toch die uitdaging om helemaal op één lijn te komen. Over hun grote zus grap ik hier in huis altijd dat ze later diplomaat wordt omdat ze werkelijk altijd haar zusjes op één lijn weet te krijgen; deze twee zelf worden ongetwijfeld marktverkopers, want onderhandelen kunnen ze als een malle. De één wilde zwemmen; de ander wilde liever paintballen. De eerste wilde ook wel zwemmen, maar alleen als er dan geen jongens mee zouden gaan. Geen idee wat de redenatie hier achter was, maar dit zat diep en bleek niet onderhandelbaar. De ander wilde alleen paintballen als zij volgend jaar in haar eentje mocht kiezen. Om te voorkomen dat we volgend jaar één groot drama tegemoet zouden gaan, maakte ik er na drie weken van onderhandelingen korte metten mee. Het werd zwemmen, want paintballen was vragen om huilers en blauwe ogen en jongens bleven thuis, want welke jongen wordt er blij van om in zijn eentje met alleen maar dames te zwemmen. Het lukte warempel zelfs een datum te vinden waarop iedereen kon. Helaas voor ons bleek dit nou juist de dag dat de temperatuur op zou lopen naar een serieuze 26 graden. En wie zaten er binnen in een subtropisch zwembad? Juist. Wat onze dames ook gaan worden later, dat hun moeder geen ambities richting kinderanimatie hoeft te hebben, is duidelijk. Voor zo’n feestje aan slaap ik standaard slecht. Wat als er eentje uitglijdt en zijn been breekt, wat als er eentje in de auto kotst, wat als ze na een uur niet meer willen zwemmen? Nergens voor nodig. Zelfs manlief en ik zwommen naar volle tevredenheid bijna twee uur mee. Overmoedig besloot ook ik die vriendelijk uitziende golvende glijbaan te pakken. En die ging me toch hard. En ik kwam me er toch oncharmant af. Drie keer raden wat ze achteraf het allerleukste vonden?