De allerfijnste dagen van het jaar

Is het niet wonderlijk dat er een heel jaar voorbij moet gaan voor die allerfijnste dagen van het jaar aanbreken? Naast de zomervakantie – ik ben en blijf een liefhebber van het betere weer – blijkt elk jaar weer dat hoe verder het jaar vordert, hoe fijner het leven wordt. Helemaal niks gaat er boven die periode van de kerstvakantie waarin heel weinig moet en het heerlijk gedijen is in een zelfgecreëerd vacuüm. Zo heb ik echt een grondige hekel aan de maandagochtend. Elke week weer valt die vijf uur dat de wekker gaat enorm tegen. Met tegenzin rol ik uit bed en schuif ik in pyjama nog achter de laptop. Als ik geluk heb, ben ik rond 6.20 uur klaar met de hoognodige klusjes maar vaker lukt het me niet voor 6.35 uur mijn werk af te maken, waarna het haasten is om rond zevenen de dames uit bed te trekken. Aangezien ons ritme in het weekend standaard verschuift naar later op bed en langer uitslapen, is er niemand die heel vrolijk aan de maandag begint. Nu de kerstvakantie is aangebroken, werk ik ’s ochtends zonder enige tijdsdruk omringd door slapende huisdieren mijn klusjes weg met op de achtergrond de lampjes die in de kerstboom branden. Dit is – op de vakanties na – ook de enige maandag dat ik niet op kantoor verschijn. Met dank aan de techniek kan al het werk tegenwoordig op afstand gedaan worden en zo kunnen de dames oneindig in pyjama lopen knutselen en puzzelen. We zetten de kerstliedjes hard aan, drinken nog maar eens een warme chocomelk en kijken oneindig naar kerstfilms of André Rieu. Veel meer dan elkaar, een hond om tegenaan te liggen of een kat om oneindig te aaien lijken we niet nodig te hebben in deze tijd van het jaar. Op kerstavond kijken we tegenwoordig met zijn allen naar All you need is love. Nog even en manlief zit tussen vier snotterende dames op de bank. Tot nu toe kunnen ze er vooral om lachen en vragen ze zich hardop af of ik ook voor hun geliefden zo’n tv-programma zou inschakelen. Het antwoord is ja. Dat doen moeders nou eenmaal. Nieuw is onze traditie om ’s avonds een ronde te rijden langs versierde huizen. Zo zie je maar weer dat de appel nooit ver van de boom valt. Ook mijn moeder was gek op verlichte kersthuizen. Zij organiseerde jarenlang een wedstrijd met de Krant en eenmaal zelfs haakte Man Bijt Hond aan. Ook ik werd als kind menigmaal meegenomen op rondritjes langs zoveel mogelijk lampjes. Wij houden het nu nog wat kleinschaliger en rijden steevast voorzien van hamburgers en frietjes nu nog door ‘onbekend’ gebied. Misschien ook om te voorkomen dat we gespot worden, zo in pyjama’s en onesies en met de nodige junkfood binnen bereik. Het kan maar zo zijn dat we ooit weer uit ons eigen vacuüm stappen en de wedstrijd nieuw leven inblazen. Maar dit jaar nog maar even niet.