Een beetje verdraagzaamheid

Voor mij draait deze tijd van het jaar om samenzijn. Meestal zijn de laatste twee weken van een jaar een rustpunt na een periode waarin wij heel hard hebben moeten werken. Van dagen waarin onze dames zich moeten aanpassen aan de werkzaamheden van hun ouders gaan we moeiteloos over naar van die dagen waarop we samen eindeloos kerstfilms kijken of uren puzzelen. We lopen in pyjama’s, hebben de kachel lekker aan en drinken warme chocomelk. Hond aan mijn voeten, kat op schoot. Moeten we werken dan nemen we het hele spul – exclusief kat – gewoon mee. Ik besef me dat niet voor iedereen deze periode van het jaar zo gezellig is. Ik hoop maar dat als ik later oud ben, er ook dan genoeg te genieten over is. Om manlief en de dames om me heen te hebben, is zo’n vanzelfsprekendheid dat je er niet aan moet denken dat je ooit wellicht in je eentje naast die kachel zit. Dit jaar op de voorpagina van deze speciale kersteditie een fantastisch verhaal met de tachtigjarige Wiebrigje die misschien wel geregeld alleen naast die kachel zit, maar zeker niet bij de pakken neerzit. Zij is niet ‘uniek in haar soort’. Zo plaatsten wij een paar weken geleden nog een contactadvertentie van een ’75-jarige jeugdige vrouw’ op zoek naar een vriend. Zij hing afgelopen week aan de lijn met maar liefst twee klachten over ons bedrijf. Moe van de onbegrip die wij geregeld aan de lijn treffen en het onbeschofte wat wij dan aan de telefoon mogen incasseren en nog vermoeider van het vroege opstaan en harde werken, maak ik korte metten met de klachten. ‘Hier werken mensen, mevrouw’, vertel ik haar, ‘en geen robots. En ik zou graag zeggen dat we zo perfect zijn dat we nooit een fout maken, maar helaas zijn we nog altijd niet zo ver. Wij moeten nu eenmaal hard werken met elkaar en dat gaat wel eens ten koste van de scherpte.’ De ‘tirade’ die ik in eerste instantie moet incasseren valt stil. Het moedigt me aan nog een tandje erbij te zetten. ‘Vanochtend was het ook alweer half zes dat ik begon met werken en ik ben niet voor half zes vanavond klaar, dus mijn excuses voor onze fouten, maar voorkomen kan ik ze niet altijd.’ ‘Dat vind ik een goed excuus’, overrompelt ze me met haar antwoord. Nu is het aan mij om stil te vallen. We blijken al eens eerder contact te hebben gehad en ze refereert aan mij als ‘u was eerder ook zo aardig’. Andersom bewonder ik haar moed om op haar leeftijd nog weer aan het ‘daten’ te slaan. ‘Ik vind mezelf gewoon nog niet oud’, zegt ze monter. Een telefoongesprekje wat met gemak mijn dag had kunnen verpesten, blijkt in slechts drie minuten mijn dag juist te maken. Waar een beetje verdraagzaamheid al niet goed voor kan zijn. Laten we allemaal deze weken even wat extra ons best doen voor elkaar om het jaar gezellig af te sluiten. Ik hoop dat deze dame, Wiebrigje maar ook alle andere lezers alleen of met hun geliefden ook een fijne periode tegemoet gaan. En heb je nog plannen of wensen? Neem een voorbeeld aan deze dames en ga ervoor. Achter de geraniums zitten, kan altijd nog. Net als naast die kachel.