Surprisestress

Aan ons de schone taak om dit jaar niet één, maar drie surprises in elkaar te flansen. En dan het liefst surprises die een duidelijke link hebben met het kind dat het ontvangt en die nog redelijk ogen ook. In onze ‘surprise-zegetocht’ – tenminste, we zijn zelf heel content over wat we afgeleverd hebben tot nu toe, of de ontvangers daar ook zo over denken, ligt in het midden – maakten we al eens een panter, een kijkdoos en een discobol. Die laatste was echt een foutje. Oudste dochterlief zat uren kleine vierkantjes karton in aluminiumfolie te vouwen en moest vervolgens nog eens uren al die kleine vierkantjes op haar papier mache bol plakken. Dat papier mache was toen echt een droom van haar; dát leek haar zo leuk. Ik gruwel ervan en ben blij dat ze dit jaar anders besloot. Zij was er al snel uit; het werd een korfbalkorf. Ze moest wel even checken of het meisje in kwestie nog wel echt aan deze sport deed en toen dit inderdaad zo bleek, was het snel gepiept. Een lange afvoerpijp die nog in de schuur slingerde doet dienst al paal, twee elektrabuizen vormen het frame van de korf en ze vlocht van repen papier de rest in elkaar. Cadeautjes erin en het kan weleens de beste surprise uit haar schoolcarrière zijn. Het mee naar huis nemen wordt nog een dingetje voor dit meisje, maar tien punten voor onze inzet. Onze jongste kon niet wachten met het maken van een surprise en begon dus ook direct zodra ze uit school kwam met het lootje, te knutselen. We hadden slechts de weinige aanknopingspunten dat het meisje in kwestie van tekenen hield. Zelf kwam dochterlief ook niet verder dan ‘ze is hartstikke lief’. Een doos grote kleurpotloden werd ons doel. Hoewel het natuurlijk haar eigen ontwerp moet zijn, vonden manlief en ik het wel een beetje sneu voor het meisje dat het allemaal nog wel wat slordig en krakkemikkig in elkaar zat. Manlief pakte de lijmtang en verving alle plakbandjes voor strakke lijmrandjes en ik moet zeggen: er staat een surprise waar je ‘u’ tegen zegt. De jongste had er zelf zoveel plezier in dat ze ook nog wel even een gum en puntenslijper in elkaar wilde knutselen, maar daar zijn wij even wijselijk voor gaan liggen. Er was er namelijk nog eentje die aan de slag moest en dit is degene die elke dag geen zin had. Knutselen is al niet zo haar ding en dan is een surprise best een heel karwei. Bovendien hadden we hetzelfde probleem als bij haar zusje: erg weinig aanknopingspunten. Uiteindelijk kozen we voor een Lego Friends-poppetje. Een setje hiervan stond hoog op het verlanglijstje, maar was serieus boven budget, dus zie het als een soort troostprijs. Met een basis van lege dozen en wc- en keukenrollen – hiervoor hebben we er serieus twee volledig afgerold – leek dit simpel. Alleen toen wilde deze perfectionist het poppetje exact kloppend beschilderen. Dat kostte slechts vijf middagen en heel wat tubes verf. En nog een bus pur voor het haar. We genoten zelf een hele middag van ons eindresultaat. Tot manlief thuiskwam en vroeg waar we het cadeautje eigenlijk verstopt hadden. Konden we ons poppetje weer helemaal opensnijden. Ach ja, het hoort er allemaal bij. Dank u Sinterklaasje.