Maria’s Mooie Mensen - week 31 - 2015

Dilemma’s. Het moederschap zit er vol mee. Het begint al als een kind eenmaal onderweg is: neem ik dat dure matrasje of gewoon een simpele? Heb ik genoeg aan tien rompers – in ons geval dus niet – of zal ik nog maar een lading kopen? En dan hebben we het nog niet eens over de grotere dilemma’s als in: wil ik weten wat voor geslacht mijn kind heeft en dé naam. Dé naam, ook zo’n dingetje. In ons geval was dat niet per se een dilemma. Olivia moest en zou het worden, dat hadden we al jaren in ons hoofd, dus dat was snel besloten. Maar een korte blik op de voornamen top 100 leerde mij zomaar dat ónze naam toch wel populair was. En het beeld dat mijn Olivia misschien wel in de klas zou zitten met nog drie Olivia’s deed me even hevig twijfelen. Mama-dilemma’s dus. Ik ben er inmiddels wel aan gewend. Met glans doorstaan tot nu toe heb ik het stoppen met de borstvoeding achter me gelaten en heb ik de ‘ik geef mijn kind geen potjes maar laat haar lekker zelf kliederen met eten’-keuze gemaakt. Opvallend trouwens: mannen lijken er helemaal geen last van te hebben, van deze dilemma’s. Zullen we haar slaapje opschuiven? “Lijkt me prima”. Denk jij dat ze nog een fles melk moet hebben? “Dat merk je wel als je het haar voorzet”. Het leven kan als man toch zo veel simpeler en makkelijker zijn. Zelf ben ik ook al lang niet meer zo moeilijk en schiet ik niet meer in de stress als dochterlief achtereenvolgens een boterham met kaas, een banaan en een bak kwark weigert. Ze krijgt vanzelf honger. Kun je echt niet slapen? Nou prima, kom dan nog maar even een half uurtje bij ons op de bank zitten. Alleen dat slapen dus, daar wringt sinds kort weer de schoen. Een nieuw dilemma en wel eentje die me goed te pakken heeft. Want tot nu toe was dat niet willen slapen – zoals eigenlijk alles bij kleine kinderen – vaak een fase. Even een paar avonden van slag en dan viel mevrouw weer keurig als een roos in slaap wanneer we haar naar bed brachten. Inmiddels zijn we nu in een fase beland die al zes weken aanhoudt. En dat doet me twijfelen: is dit wel een fase? Avond na avond sjokken manlief en ik op een slechte dag zo om en om twintig keer omhoog naar die roze slaapkamer. Pas om een uur of tien geeft mevrouw de strijd op en vallen haar ogen toch nog dicht. Tot die tijd zeggen we ferm: ‘lekker gaan slapen’ als we haar weer plat leggen en instoppen, waarop zij even ferm ‘nee’ antwoord. Eruit halen, iets later erin, met aapje slapen of juist zonder, streng zijn of juist niks meer zeggen; niks lijkt verschil te maken. Het blijft feest in huize Wijnands totdat de slaap het wint. De enige uitzondering is als mevrouw geen middagdutje heeft gedaan. Dan lonkt het bed opeens om een uur of zeven en slaapt ze zoals wij het graag zien. En daar is ie dus weer; weer zo’n dilemma. Ga ik het middagslaapje van mijn meisje uitbannen? In mijn hoofd wordt de discussie hierover al twee weekjes gevoerd. Misschien dat ik er volgende week uit ben. Of dat manlief de knoop hakt. En tot die tijd? Vanavond is het zíjn beurt.