Een paar dagen vrij
Al een paar jaar roepen manlief en ik dat we in de vakanties van de kinderen iets meer vrij moeten nemen. De ‘gewone’ weken zitten vaak tot in de weekenden vol en we hebben er beide een handje van zo nu en dan een nachtje slecht te slapen. Zo’n week dat de dames er niet uit hoeven, is de uitgelezen kans om zelf ook even bij te trekken zonder wekker. Bovendien zijn er talloze achterstallige klusjes om eens aan te pakken in en om ons huis. Na twee mislukte pogingen en een zomer vol buffelen nam ik me stellig voor: deze herfstvakantie ga ik extra vrij nemen. Als je bijna dagelijks je telefoon meermaals kwijt bent, gekke typfouten maakt in je verhalen en je tweelingdochters wel erg vaak door de war haalt, weet je zeker dat je brein eraan toe is. Alleen dat afschakelen na een lange deadlinedag op de maandag, viel op dinsdag zwaar. Dat oudste dochterlief twee vriendinnen te slapen had en om 1.30 uur ’s nachts nog aan het kletsen was, droeg er niet aan bij. Manlief besloot de garage op te gaan ruimen – als je het echt niet weet, dan is daar in ons geval altijd wel wat te doen. Ik liep al voor elven een eerste rondje met de hond. Vastbesloten meer tijd aan de dames te besteden, startte ik daarna met een spelletje in het kader van ‘we hebben het heel gezellig’. Uiteraard waren zij te moe om tegen hun verlies te kunnen en ondanks pogingen om niet te winnen, won ik met overmacht. We deden een klein boodschapje, we lieten de hond nogmaals uit en begonnen aan die ene film die we al zo lang samen wilden kijken. Om die na een uur verveeld uit te zetten. Ja, vrij zijn is nog niet zo simpel. Alle grote plannen ten spijt, las ik de afgelopen week niet één keer in een boek, werden er verder geen spelletjes meer gespeeld en werden allerlei uitjes van de hand gewezen. Wél sliepen we elke dag langer dan ooit – alle vijf overigens en ook de hond deed lekker mee. Alle kledingkasten gingen door handen en eindelijk bleken de dames lang genoeg om oude kleren van mij te passen en ze bleken cool genoeg om mij en passant nog van wat stijladvies te voorzien. We waren uren samen bezig in de tuin, klaagden daarna gezamenlijk over spierpijn en besloten dat we wel een etentje buiten de deur verdiend hadden. De dagen kabbelden voort, ze kabbelden voorbij en dat was genoeg. De waarde van zulke dagen zit niet in grootste gebaren. Ik heb voor de Kerstvakantie alvast maar weer 4 dagen doorgestreept. De grootse plannen daarvoor staan alvast in de ijskast.
